Sarah in Peru

Liefste schatten,

na enkele supermooie weken nog gehad te hebben in Bambamarca samen met Ivan en zijn familie, vertrokken we vorige week met een heel dubbel gevoel terug richting Lima. De laatste tijd had ik echt wel mijn weggetje gevonden in Bambamarca. Ik heb het er niet gemakkelijk gehad maar ik ben zo overgelukkig dat ik dit heb doorgezet en de tijd genomen heb om tot een goede beslissing te komen en Ivan beter te leren kennen.

Natuurlijk eindigt het verhaal hier nog niet. Maar het gaat de komende weken en zelfs maanden hier toch wat rustiger worden. Als alles wat meezit, mag ik deze keer mijn liefje in mijn belgenlandje verwelkomen. En ik hoop echt zo dat dat niet zo lang meer hoeft te duren.

Alvast een hele dikke knuffel voor jullie allemaal. Want ook deze keer hebben jullie me weer hard gesteund. En dat had ik nodig. Nog altijd trouwens. Dankjewel allemaal en tot een dezer dagen in ons belgenlandje!

Hier zijn we weer! Heb er ondertussen weer wat avonturen opzitten. Ze zullen nog gaan denken dat ik niets anders doe dan reizen ;o). Neenee hoor, tussen die reisjes door geef ik nog altijd Engelse les, breng ik regelmatig een bezoekje aan Zuster Sofia en de kids en vullen we onze tijd met vanalles en nog wat (zowel nuttig als onnuttig ;o)).

Enkele weken geleden vertrok ik richting Ayacucho, een reis van 2 dagen en 2 nachten. Een beetje uitgeput kwam ik aan en werd ik onmiddllijk verwelkomt door Mina en Pauline in de ViaVia! Echt super. Dat werd mijn thuishaven voor de komende 4 dagen. Ik heb genoten van alles en iedereen. Het waren echt de 4 zaligste dagen die ik me kon inbeelden. Ik bracht bezoekjes aan de Albergue, maakte de gekke trouw mee van Claudia en had een zalige girls-night in het vrijwilligershuis. We gingen lekker uit eten met Mina en Pauline en shoppen met Vicky. Het was echt te gek! En ben zo blij dat ik nog eens voor een laatste keer in Ayacucho kon zijn. Nu zal het weer erg lang duren voor ik terug kan. Maar goed.

Daarna spraken Ivan en ik in Lima af, waar we samen het vliegtuig zouden nemen naar Iquitos, de JUNGLE van Peru! Dit was een geweldig avontuur, waarvan de foto's getuigen. 5 dagen verbleven we in het huisje van Luis en Maria, een gezinnetje in de jungle. We hebben er mogen genieten van de weelderige fauna en flora! We hebben apen en anaconda's in onze nek gehad, gezwommen met de roze dolfijnen, gezocht achter leguanen en tarantula's, lianensap gedronken, een Ayahuasca-ceremonie kunnen meemaken (+ de gevolgen ervan ;o)), gepraat met genezers en sjamanen, gedoucht in de Amazone, gedanst met de indianen, platgestoken door de muggen, genoten van zonsondergangen op de Amazone, gechild in de hangmatten, ... en echt nog zoveel meer. Een reis welke ik nooit meer zal vergeten! Wie nog meer wilde verhalen horen wil, zal toch moeten wachten tot ik thuis ben ;o) hihi.

Na al dat avontuur was ik eigenlijk wel blij om terug in het rustige Bambamarca aan te komen. En hier zijn we weer sinds een dikke week. En gaat het normale leventje weer rustig verder. Ivan is ondertussen ook bezig met de voorbereidingen voor zijn visum voor Belgie. Ik hoop zo dat het hem zal lukken. Zeker en vooral omdat het niet zo simpel is om een visum te verkrijgen. Duimen dus!!!

En voor ik het vergeet, een superdikke mercie allemaal voor de vele mails en berichtjes die ik krijg! Het is echt zooo zalig om iets van jullie te horen en doet me echt zo goed! Bij deze dan ook sorry dat ik niet altijd iets terug stuur... Maar dat zullen we ruimsschoots goedmaken over een maandje als ik terugben.

Nu ga ik erweer vandoor! Allemaal een superdikke knuffel. En tot heel binnenkort! Besos, Sarah Xxx

Dames en heren, Ladys and Gentleman, Damas y Caballeros,

ik ben over de helft van mijn verblijf hier in Peru. En amai, de tijd blijft maar vliegen. Ondertussen heb ik er een superzalige vakantie opzitten met de colega's van Mama Alice aan de Peruaanse kust. En weer een werkweek op school. 2 supermooie tochten doorheen de prachtige Andes hier in Bambamarca met een rugzak vol avontuur. Daarvan het bewijs zijn de foto's die jullie op dit blogske terugvinden.

Volgend weekend ga ik naar Ayacucho voor de trouw van m'n maatje Claudia en om nog eens een laatste keer dag te zeggen tegen iedereen. Het gaat goed doen om nog eens in Ayacucho te zijn.

Momenteel schijnt het zonnetje hier weer. Maar het weer is hier echt op zijn kop gaan staan de laatste tijd. Normaal gezien zou het al lang lente moeten zijn, wat wil zeggen dat de regens stoppen. Maar het blijft maar regenen. Daardoor zijn er superveel verzakkingen hier in de bergen en veel routes tussen de dorpjes zijn daardoor onderbroken. Niet te geloven wat dat allemaal met zich meebrengt. Gelukkig zitten we hier in Bambamarca city -hoog en droog- uhum ;o).  En de Mexicaanse griep blijft voorlopig toch ook weg te blijven. Hoera hoera. Reden genoeg om de komende 2 maanden extra te genieten van al het moois hier. En dat zullen we doen.

Dikke knuffels en tot snel. En stuur deze keer maar wat zon naar hier ;o) Xxx

Dag beste thuisfront,

hier zijn we weer met nieuwe foto's en een nieuw verhaal. Alhoewel dat laatste maar erg kort zal zijn.

Er zijn de laatste weken heel wat dingen gebeurt. Goede en slechte. Mooie en minder mooie. Maar alles bij elkaar mag ik niet klagen. Deze ervaring is het meer dan waard. De Engelse lessen gaan goed. Het is zoeken om telkens manieren te vinden om de studenten te benaderen en hen te blijven boeien. Een goede leerschool. Daarnaast is onze tweede grootste bezigheid hier WANDELEN. OOoooh, ik heb hier al wat afgewandeld, en mijn lichaam heeft zich dan ook helemaal aangepast ;o). We hebben het bos der stenen bezocht, het dorpje waar Ivan zijn oma's en familie wonen, en nog verschillende andere mooie plaatsen hier in en rond Bambamarca. Dankzij het goede (vetrijke en koolhydraatrijke) eten hier, zijn ook de nodige kilo's er weer bij :o). Maar t'is nog wel ok, hehe.

Mijn colega en maatje Claudia uit Ayacucho belde me gisteren op. Ze kwam met het prachtige nieuws dat ze gaat trouwen. 9 mei. En ik ben uitgenodigd. k'Ga toch wel echt m'n best doen om er te zijn. Daarnaast had ze triest nieuws te melden. Tracy, een kindje van de Albergue waar ik vorig jaar gewerkt heb, is pas overleden. Zuurstoftekort... Hmmm. Daar werd ik stil van. Tracy was het kindje met bijna de zwaarste handicap van ze allemaal. Met andere woorden: voor haar zou er maar weinig toekomst zijn. Desondanks dat alles hebben haar ouders altijd met een supergroot hart voor haar gezorgd. Zij was echt deel van de familie. En ook een deel van de Albergue. Ik herriner haar als het meisje wat ongeloooooflijk hard kon lachen. Een gelukkig kindje in de Albergue en in haar familie. .........

Ik ben ondertussen een dikke maand in Bambamarca. Stilletjes heb ik me aangepast aan het leven hier. Maar er zijn aan de andere kant ook zoveel zaken waar ik niet mee om kan, waar ik niet akkoord mee ben, waar ik me niet teveel van mag gaan aantrekken, want dat maakt me boos en triest. Deze ervaring is veel zwaarder dan het leven vorig jaar in Ayacucho. De vrijwilligers maakten dat je de situatie vanop een heel andere manier kon bekijken. Deze keer ben ik hier alleen als buitenlandse, midden in het typisch peruaanse leventje. Ik maak er elke dag het beste van. En samen met Ivan lukt ons dat meestal vrij goed. Ik kan alleen maar gelukkig zijn dat ik dit kan meemaken.

Vrijdag vertrek ik op reis. Aan de kust hebben we afgesproken met enkele vrienden van het Mama Aliceteam uit Ayacucho. Dat gaat zaaaaaaalig zijn om hen nog eens terug te zien. Daarna gaan we naar Lima om wat zaken te regelen voor de school hier. Binnenkort dus weer wat meer verhalen.

Dikke smakkerd en geniet van het prachtige weer daar in Belgie. Hopelijk mag dat blijven duren ;o). Tot snel, Sarah Xxx

Dag lieverds,

eindelijk de foto's waar jullie al zolang op wachten. Daarvoor gewoon even doorklikken naar "FOTO's".

Onder meer foto's van ons appartementje, Bambamarca city en de wandeling die we gisteren gemaakt hebben (naar de Ventanillas de Bellavista).

Ik hoop dat bij deze de ongeduldigen hun zin gekregen hebben ;o).

Binnenkort meer...

Veel liefs en tot snel,

Sarah Xxx

(en bedankt voor de vele reacties hier, op mail en facebook... Echt zalig om telkens iets van jullie te horen)

Een bericht vanuit Bambamarca, gelegen in het Noorden van Peru ( ongeveer 2 dagen reizen vanuit Lima). En deze keer kan ik jullie melden dat de diarree superverbeterd is :o). Maar eerst even iets over de afgelopen weken.

In ayacucho hebben we een drukke, emotionele, zware maar mooie week beleefd. We hebben bezoekjes gedaan van her naar der, uit gaan eten met het team van Mama Alice, uit eten met vrienden en vrijwilligers, een trouw van een collega, namiddagen doorgebracht in de Albergue met de kids en mijn colega's van vorig jaar... Het was een heel heen en weer geloop maar achteraf gezien echt een fijne en belangrijke week voor ons beiden (Ivan en mezelf). Het was een geweldig weerzien met met de kids, de collega's en de moeders van de Albergue. De kindjes zijn gegroeid en zijn weer verschillende stapjes vooruit gegaan. De verpleegkundigen hebben ondertussen echt hun ritme gevonden in het werk en mijn snoezelhoek wordt (met grote vreugde van mijn kant ;o)) dagelijks gebruikt. Goh, het heeft me gelukkig gemaakt om de Albergue nog eens te kunnen bezoeken. Jammer dat ik niet langer kon blijven. Toch kan ik zeggen dat de cirkel helemaal rond is. Ik kon met een gerust hart vertrekken uit Ayacucho. De kids hebben het goed en de moeders maken het ook goed. Dat is meer dan ik had kunnen hopen. Na Ayacucho reisden we terug naar Lima. Daar waren we van plan om eens in een supersjiek hotel te verblijven met jacuzzi en al. Zodat we eens goed konden uitrusten en relaxen. We hadden een leuk adresje doorgekregen van Liesbet, daar aangekomen bleek het hotel vol te zijn. Zij verwezen ons door naar een ander hotel vlakbij. Daar aangekomen wilden ze ons veeeeeeel te veel laten betalen voor een hotelkamer zonder badkamer en 2 eenpersoons-bedden(aangezien we ons in Miraflores bevonden, het rijkere deel van Lima, waren de prijzen zo schandalig hoog). Wij terug naar het centrum van Lima (want zoveel wilden we niet betalen), naar Hotel España, ook een leuk hotel maar niet te duur en toch fatsoenlijk. Daar hadden ze ook geen plaats meer, waardoor we uiteindelijk in een hotelletje belanden in een kamer met 5 1persoons-bedden, nogal vuil, absoluut niet sjiek, en matrassen waar je alles doorheen voelt... Tja, weer een ervaring rijker. In Lima hebben we dan nog wat inkopen gedaan. Daarna zijn we doorgereisd naar Trujillo. Waar ik heb kunnen kennismaken met de papa en zus van Ivan. In Trujillo hebben we wat uitgerust en zijn we naar Huanchaco geweest (de kust). Het was echt een hele verademing om daar opt gemak wat rond te kunnen hangen en lekkere dingen te eten. (zeker omdat mijn maag pas sinds toen terug wat normaler deed). Na 2 zalige daagjes in Trujillo hebben we dan de nachtbus genomen naar Cajamarca, en vandaaruit zijn we onmiddellijk doorgereisd naar Bambamarca (4 uren met de bus over een hobbelige onverharde weg. de mensen die Peru kennen, weten waarover ik spreek: je bent helemaal dooreengeschud achteraf :o)). Enfin, uiteindelijk ben ik dan aangekomen in Bambamarca, waar ik zo een 4tal maanden zal verblijven (wonen, werken, leven, ...). 1 ding is al zeker: de natuur is hier supermooi, de bergen zijn hier supergroen en ik leef vanaf nu op een echte Peruaanse manier (met zijn gebakken cavia's, overdreven macho's aan mijn zijde, elke middag peruaanse menu, en constant spaans pratend...). Bambamarca is een klein dorpje vergeleken met Ayacucho. De mensen zijn hier allemaal van de "campo" zoals ze hier het "platteland" noemen (deze vertaling klopt niet helemaal vermits hier niets plat is, zelfs de plaza loopt scheef :o)). Daarnaast heb ik gisteren mijn eerste Engelse les gegeven in de school van de broer van Ivan. Ik had wel wat zenuwen, maar het is echt supergoed meegevallen. De leerlingen zijn tussen de 16 en de 25 jaar oud en studeren hier marketing en informatica. De bedoeling is dat ik in totaal een 6tal groepen per week Engelse les ga geven (2u per groep). Het gaat over basisengels en over oefeningen op uitspraak en termen uit de informatica. Tof dat ik dit kan doen. Het is een nieuwe uitdaging voor me en ik merk dat ik hier echt uit kan leren (zeker omdat ik nooit eerder voor een klas gestaan heb). De studenten zijn enthousiast, zeker omdat er een blanke voor de klas staat, en omdat de lessen anders zijn dan normaal. Vanaf nu ben ik dus ook TEACHER SARAH ;o). Vandaag ben ik samen met Ivan een bezoekje gaan brengen aan Hermana Sofia (een zuster, welke een klein projectje heeft voor personen met een handicap en weeskindjes). Zij zouden extra hulp kunnen gebruiken in de namiddagen, iemand die zich bezig kan houden met de kids, vermits ze zelf druk bezig zijn met koken, wassen, ... We hebben voorlopig afgesproken dat ik 3 namiddagen in de week zal komen helpen. Ik zal met de kinderen spelen, helpen met taakjes, nieuwe vaardigheden aanleren, met hen gaan wandelen, ... De kinderen zijn tussen de 2.5 en de 17 jaar oud. Het zijn voornamelijk licht mentaal gehandicapte kinderen en enkele jongeren met een fysieke handicap. Ik ben benieuwd of ik me nuttig ga kunnen maken hier. Zowieso ga ik een deel materialen en speelgoed aankopen, vermits de kinderen enkel een camionnetje en een boekje hebben. (maw: ze hebben niets om mee te spelen). Daarnaast hoop ik dat ik ook met elk apart ga kunnen werken. Maar daarover vertel ik volgende keer wel weer meer.

Ivan heeft 2 kamers uit de school omgetoverd tot een supergezellige plaats om te leven. Echte luxe. Het lijkt bijna op een loft. Met het zicht dat we hebben vanuit de vensters op de prachtige bergen hier. Ik mag echt niet klagen. Het is super. Ook tussen Ivan en mij is alles veel rustiger. We zaten sinds ons weerzien op een rollercoster van emoties. Maar nu kunnen we het wat rustiger aan doen en genieten we van onze tijd samen. De mama van Ivan is echt een schat van een mens. We hebben al heel wat afgelachen :o). De broers van Ivan zijn echte macho's. Daar kan ik eerlijk gezegd iets minder goed mee om. Maar ik zal er aan moeten wennen ;o).

Zo, hier ga ik eindigen. Ik hoop binnenkort wat foto's te kunnen toevoegen van de reis en van ons "loftje" hier in Bambamarca. En alvast bedankt voor de vele reacties. Super om zoveel van jullie te mogen horen (houden zo ;o)).

Dikke knuffel vanuit het mooie en rustige Bambamarca, van een gelukkige Sarah Xxx

Hola chicos...

sinds enkele dagen ben ik weer in het prachtige Peru. Na het eindeloze wachten om Ivan terug te zien, was het moment eindelijk daar. Een speciaal en tegelijk ook raar gevoel om elkaar na 8 maanden terug te zien. Maar ik heb er van genoooooooten. En nog altijd trouwens :o) Ik kon eerst niet geloven dat ik werkelijk terug in Peru was. Het leek zo raar om van de ene op de andere dag in een totaal andere wereld te zitten. Maar echt superrrr. De vlucht verliep vlot, zo vlot zelfs dat we een uur vroeger aankwamen dan verwacht. Ik dacht "o nee, Ivan gaat er nog niet zijn", maar na wat in de rij te staan voor mijn visum en te wachten op de valiezen was het alweer 50 minuten verder... En ja, daar stond hij. Ik kan niet beschrijven wat door me heen ging om hem terug te zien. Maar ik weet wel dat het geweldig was. Ook een beetje raar, maar dat viel snel weg.

Ondertussen zijn we in Ica. We hebben een aantal fijne dagen gehad in Lima met het weerzien van Minna en Alejandro. Daarna hebben we de bus genomen richting Lunahuana, een dorpje 1.5 uur van de kust, gelegen in een valei waar het raften superpopulair is. Toffe tijd daar, alleen zat ik sinds de laatste dag in Lima opgescheept met een vervelende diarree. Tja, met het gedacht van "dit moest er toch van komen met het totaal andere eten" en "het zal wel overgaan" reisden we gisteren naar Cañete om daarna door te gaan naar Ica, om vanuit Ica dan weer de bus naar Ayacucho te kunnen nemen. MAAR toen we in Cañete aankwamen (ongeveer 1 uur van Lunahuana) bleek dat we een deel van de bagage in Lunahuana hadden laten liggen. Een vriendelijke taxi-chauffeur heeft ons dat terug gereden naar daar om de bagage op te halen en weer terug te keren naar Cañete. Ok, die dingen horen bij het reizen en eigenlijk is het nog supergrappig ook. Dan bus naar Ica, waar we savonds laat aankwamen. Te laat om de bus nog te halen naar Ayacucho (wat toch wel de bedoeling was). Dan maar een nachtje in Ica doorbrengen. En nu zit ik hier dus in Ica, wachten totdat we de bus naar Ayacucho kunnen nemen. Omdat de diarree bleef duren en ik echt hard verzwakt was kwam dat wel goed uit. Ik heb wat kunnen rusten en ben nu roze spul aan het drinken om te hydrateren. Deze morgen kon ik nog geen been verzetten, maar inmiddels loop ik weer rond. De diarree houd zich voorlopig uit (dankzij een telefonische consultatie met de neef van Ivan, die dokter is). Houden zo.

Ik merk dat ik hard moet nadenken op mijn woorden. Omdat dat ik enkel nog maar spaans praat sinds ik hier ben, maar goed, zo zal ik mijn spaanse-les collegas zeker kunnen volgen :o).

Morgen zullen we weer in Ayacucho zijn. Het word een supertof weerzien met de collegas en de kids. Ik kijk er al naar uit...

Zo, wij gaan nog wat roze spul drinken nu (of toch tenminste ik, Ivan als Peruaan heeft daar zo geen last van :o)) en binnenkort schrijf ik weer meer over de avonturen in Ayacucho.

Dikke smakkerds en superveel warmte en zon opgestuurd van een al licht-verbrande Sarah Xxx Hasta luego

Toen ik in juni 2008 het vliegtuig op stapte in Lima om weder te keren naar België, wist ik al dat ik terug zou komen. Ooit, vroeg of laat, terugkeren zou ik! Peru heeft zich genesteld in mijn hart. En is een beetje een droom die werkelijkheid werd en die achteraf gezien mijn leven toch wel veranderde (ik denk in de positieve manier en sommigen zullen dit beamen, anderen dan weer niet ;o)).

Het onmogelijke werd mogelijk, de hoop werd werkelijkheid en na een half jaar goed gewerkt, geleefd en gespaard te hebben besloot ik om terug te keren naar Peru. Begrijp me niet verkeerd, ik ben content hier en heb het geluk zeker teruggevonden in dit Belgenland. Maar mijn gevoel (lees: de liefde) zei me dat ik terug moest! Deze keer wel maar voor een 4tal maanden. Voor sommigen: "Gelukkig niet zo lang!" Voor mij: "Is dat wel voldoende?"

18 februari is het dan zo ver. Ik zal Ivan eindelijk terug kunnen zien, ik zal vrienden, collega's en Ayacucho terug kunnen zien! Ik zal terug een tijdje in de cultuur kunnen leven waar ik zo van ben gaan houden. Ik zal kunnen liefhebben wat ik zo gemist heb en kunnen uitzoeken hoe het verder moet. Ik kijk er enorm naar uit! En hoop een beetje de antwoorden te vinden op mijn vragen die ik heb.

Voor de mensen die denken dat ik niet meer terug kom, jammer voor jullie;o), want ik kom zeker terug! 1 juli zal ik (normaal gezien) terug op Belgische bodem vertoeven.

De hoofdzaak is nu ondanks al dat gereis, toch met de beide voeten op de Peruaanse grond te blijven staan en m'n hoofd niet op hol te laten slaan :o). En ik ben er zeker van dat jullie me daar bij kunnen helpen door af en toe iets van zich te laten horen! Trouwens... tips en opmerkingen over "de liefde over de grens" mogen altijd verstuurd worden naar mijn mailadres ;o).

Alvast veel strekte en plezier voor alle thuisblijvers! Ik zal proberen om jullie af en toe wat jaloers te maken met zonnige foto's en fijne verhalen vanuit Bambamarca (mijn thuishaven voor die tijd in het Noorden van Peru).

Ik zal jullie missen!

Liefs,

Sarah

Uch thuisfront...

zoals jullie misschien al door hadden heb ik nog geen verslagje kunnen maken over het reisje naar Bolivia. Ik ben namelijk zo druk bezig met GENIETEN van mijn laatste 3 weken hier, dat ik daar nog geen tijd heb voor willen maken.  Om jullie toch een beetje te laten meegenieten heb ik een aantal foto's toegevoegd. (voor meer foto's, check ook de blogs van Ward en Katrien)  Als ik kan, schrijf ik hier binnenkort nog wel eens een uitgebreider verslagje.

De laatste 3 weken van mijn avontuur in Peru, Ayacucho...  Slik... ... ...

Knuffels en smakkerds,

tot snel, Sarah Xxx

Afgelopen weekend zijn we voor een 4tal daagjes naar de Selva (pre-jungle) geweest. Ivan en ik. Een 6tal uren hier vandaan begint de jungle. Prachtig om te zien hoe de bergen en de jungle in elkaar overvloeien. Het was gewoonweg geweldig. We hebben echte indianendorpen gezien, geproefd van de verschillende tropische vruchten die de selva te bieden heeft, genoten van de adembenemende natuur, de zon en de muggen (vooral Ivan ;o)). Het was een zalig reisje en ik wil jullie laten meegenieten door wat foto's op m'n blog te zetten.

Geniet ervan.

Smakkerds, Sarah Xxx

 Daarnaast maak ik nog eventjes van de gelegenheid gebruik om mijn lieve vriendinnekes van de oudleiding te bedanken voor het leuke pakket dat jullie me hebben opgestuurd. Echt heel tof om te lezen en te zien hoe het met jullie allemaal gaat. Ik merk dat jullie ook niet stilzitten en dat iedereen gelukkig is. Ik kijk er al naar uit om jullie terug te zien. Dankjewel meiden.

Nog welgeteld 2 maanden heb ik voor de boeg hier.... Tijd dus om

alles eens even op een rijtje te zetten...:

- Ik word sinds een week of 2 door mijn toffe J familie en vrienden eraan herinnerd dat ik nog maar 2 maanden voor de boeg heb hier in het prachtige Ayacucho… Bij het thuisfront begint het merkbaar te kriebelen. Maar ik geniet voorlopig nog zonder zorgen van mijn zalige leventje hier. 

- Sinds een aantal weken ben ik samen met Katrien naar het lokaal in 11 de Junio aan het gaan. Daar gaan we elke vrijdag met de kinderen spelletjes spelen. We hebben gemerkt dat ze verzot zijn op 123 pianobal, kat en muis, vlaggenroof, … Het is echt tof om een keer in de week eventjes eruit te zijn en zot de doen en te ravotten met deze kids. En we kunnen zien dat zij er ook van genieten.

- Over mijn huidskleur… ik ben nog altijd geen Peruaanse. En dat merk ik nog elke dag op straat hier. De auto’s vertragen als ze je voorbij rijden en toeteren, de mannen kijken en kijken… en roepen: psssss pssss pssss. Alsof je een of ander dier bent. Achja, aan deze vorm van macho-gedrag ben ik nog altijd niet gewend geraakt.

- Binnen het team van Mama Alice en onder de vrijwilligers word het elke keer ook leuker en leuker. Je kent telkens meer en meer mensen en je gaat beseffen dat je deze mensen enorm gaat missen. Na een tijdje kunt ge uw leventje niet meer voorstellen zonder hen.

Zo... hier eindig ik mijn verslagje. Nog een hele dikke zoen voor jullie allemaal. En bedankt voor alles.

Smak*   Sarah Xxx

Dag lieverds van het witte, koude Belgenlandje...

eindelijk nog eens een verslagje over mijn leventje hier. Laat ik beginnen met de Albergue. Mijn werk, mijn dagelijkse portie geluk, plezier en vrolijkheid.

Ik heb de laatste tijd het gevoel gehad dat het een beetje saai begon te worden op de Albergue, wat mijn werk betreft. Dat de meeste zaken die ik wou bereiken, toch wel zo goed als bereikt zijn. En dat de VP veel zelfstandiger en professioneler werken, wat ook wel een van mijn doelen was. Dat de kids het enorm goed doen en dat we prachtige vooruitgangen merken in elke kindje.   Het komt er dus op neer dat ik mijn taak als ergotherapeute bijna volbracht heb hier. En daar kan ik alleen maar blij mee zijn.
Nu heb ik samen met Fredy besloten dat ik me vanaf nu vooral nog op de VP en de ouders ga concentreren.
Ik ga met hen samenwerken over feedback geven aan elkaar, feedback leren geven aan de ouders, de ouders meer betrekken in de dagelijkse activiteiten op de Albergue zodat zij ook een belangrijk onderdeel worden van het team,... Ook ga ik enkele organisaties bezoeken met de VP die ook met gehandicapte kinderen werken om zo hun beeld dat ze nu hebben over gehandicapten en hun mogelijkheden te verbreden.
IK ben heel blij met deze verandering. En voel dat ik er klaar voor ben om langzaamaan meer en meer los te laten in de Albergue.

Ook ga ik binnenkort elke vrijdagnamiddag samen met Katrien groepsspelen organiseren in 11 de Junio (is 1 van de lokalen van Mama Alice, waar de kinderen terecht kunnen voor huiswerkbegeleiding en spel). We gaan daar met lagere schoolkinderen groepsspelletjes spelen zoals op de Chiro (of de Scouts, he vrienden ;o)). Met als doel de kinderen aan te leren hoe het is om samen te spelen, met elkaar samen te werken, elkaar te leren respecteren, omgaan met winnen en verliezen, leren luisteren, ....   Fijne doelen voor de kinderen en ook voor mezelf is het een toffe manier om de week af te sluiten.

Nieuwe doelen, frisse ideeen, ... Dat had ik nodig :o).

Vanaf volgende week komt er ook een nieuw kindje bij op de Albergue. Voor 2 weken komt ze op proef. Ik ben echt erg benieuwd naar hoe het gaat lopen. We zullen dus met 7 kindjes werken ipv 6. De Albergue groeit. Zalig om te zien. De kinderen groeien mee, nog zaliger...

Over een viertal weekjes ga ik er voor de laatste keer even tussenuit. Ik ga dan een weekje alleen reizen naar Ica en Arequipa (op bezinning ;o)) en daarna komen Katrien en Ward me vergezellen naar Bolivia. Ik moet mijn visum nog eens gaan verlengen. Dus een mooie gelegenheid om dat prachtige buurtland te gaan ontdekken.

Vorige week hebben we hier een hele week de SEMANA SANTA gehad.  Dat betekent: de Heilige Week voor Pasen. Echt leuk en druk geweest. Een heel gedoe. Veel processies met Jezussen en Maria's... We hebben zelfs met palmtakken zitten zwaaien naar Jezeke :o).  Zaterdag was het PASQUA TORRO... Dan laten ze stieren door de straten en over de plaza rennen. Echt erg om te zien eigenlijk. Op die dag verandert de heilige week dus in Semana Tranka (zatte week :o))  De meesten (waaronder ook wij) hebben die dag en nacht doorgefeest, om dan zondag om 5u in de ochtend de allerlaatste processie te zien met geweldig mooi en veel vuurwerk. Het was echt een leuke (en heilige) ervaring om mee te maken.

Zo... met deze heilige noot ga ik afsluiten. Veel plezier nog met de paasvakantie en de sneeuw. En tot snel weer.

Besos para todos,

Sarah Xxx

DANKUWEL, DANKUWEL, DANKUWEL, DANKUWEL, DANKUWEL, DANKUWEL DANK DANK DANK DANK....   (die van de Chiro zullen dit liedje nog wel kennen :O).   Maar ook aan de rest: een superdikke MERCIE... Voor de superopkomst op de spaghetti-dag van Mama Alice Belgie. 

Het gerucht is dus ook tot bij mij gekomen zoals jullie kunnen lezen, dat het zo een goede opkomst was op de spaghetti-dag.   En dat mede dankzij jullie allemaal.  Ik ben echt superfier en superblij om die lieve vrienden en familie van me. Jullie zijn echt de max. Dat jullie zo een mooi project hebben gesteund, echt geweldig :o).

Jullie mogen binnenkort ook weer een verhaaltje verwachten. ("eindelijk" hoor ik er al vele zeggen ;o))... Tsja, mijn leventje hier is ook zo druk... der is altijd wel iets te doen. Ondertussen moeten jullie ook zeker maar eens gaan zien bij de foto's. Heb er wat sfeerbeelden opgezet van de afgelopen maanden.

Ondertussen kan ik jullie ook wel iets officieels bevestigen... SPANNEND........ Jajaa, mijn terugkomstdatum ligt vast. (eindelijk ;o)) Ik heb het een beetje uitgesteld. En het is dus 16 juni geworden. Dan neem ik hier dus het vliegtuig terug naar huis.  Ik heb dus gelukkig nog wat tijd over om te genieten van al het moois hier.

Doen jullie dat ook maar, want voor jullie het weten, zit Sarah alweer in Berkenbosss.

Grandes Besos y hasta pronto...        Xxx

Op zaterdag 15 MAART 2008 organiseert Mama Alice België voor de tweede keer een SPAGHETTI-DAG tvv het project hier in Ayacucho.

En bij deze zou ik echt iedereen willen uitnodigen om een lekkere spaghetti te komen eten en daarbij het project te steunen.

Informatie:

ZATERDAG 15 MAART 2008

van 12u tot 14u

en van 17u tot 21u

Zaal St-Hubertusgilde

Kanaalweg

Heusden-Zolder (Ubbersel)

Kleine of grote spaghetti Bolognese of Vegetarische spaghetti + dessert voor €5/€7

Inschrijven voor 8 Maart:

info@mamaalice.be

Witte Barier 83, 3550 Heusden-Zolder

011/53 88 44   OF   0496/53 74 38

OF: mijn ouders verkopen ook kaarten voor diegene die er nog graag willen hebben :o)

Ik hoop dat jullie massaal afzakken naar Heusden-Zolder en gaan genieten van een heerlijke spaghetti, waarbij jullie ook nog eens een prachtproject steunen. Ook krijgen jullie de mogelijkheid om Mama Alice, Ayacucho en zijn vrijwilligers wat beter te leren kennen.

Ik wou dat ik er zelf bij kon zijn :o).

Alvast erg bedankt.

En laat het smakennnnnnn...

Muchos Saludos,

Sarah

Gisteren dacht de overgrote meerderheid van de bevolking dat het terrorisme terug zou beginnen in de stad Ayacucho. Enkele dagen geleden begonnen namelijk een groep boeren vanuit het platteland te protesteren ivm grondstoffen en water. Niet snel daarna liep het helemaal uit de hand. Met een 4 tal doden, vele gewonden en vooral veel onrust is de stad als gevolg...

Voor meer informatie over de situatie in Ayacucho kunnen jullie het dagboekverslag van Frederique lezen op www.mamaalice.com .

Ik wil gewoon even melden dat met ons alles goed gaat. We zijn veilig. Niemand moet dus ongerust zijn thuis. We hebben vandaag een dagje vrij om rustig thuis te kunnen zitten totdat de situatie terug okee is. Vandaag lijkt het zelfs weer een doodnormaal dagje te zijn in Ayacucho. Er rijden weer auto's en de winkels zijn weer geopend. Laten we hopen dat de situatie zo blijft. Want Ayacucho is echt een prachtig mooie stad wanneer het er rustig is :o).

Vele groetjes van Sarah

(en een tip: mama en papa verkopen kaarten voor de spaghetti-dag van Mama Alice Belgie in Heusden-Zolder. Allen massaal bellen en vragen achter kaarten dus he ;o))

Dag lieverds...

hier ben ik weer. Eerst en vooral wil ik jullie allemaal bedanken voor de masale berichtjes :o). Het deed echt enorm goed om die te mogen ontvangen en te lezen. Zalig gewoon. Ik sta er soms te weinig bij stil ik niet alleen mijn avonturen beleef, maar dat ze daar in het verre België ook altijd enthousiast meeleven met wat ik hier allemaal mee maak.   En geloof het maar, dat geeft een enorme steun in de rug. Bedankt.

5 maanden...  jaja, zo lang woon en leef ik ondertussen al in Ayacucho. Ongelooflijk. Had nooit gedacht dat de tijd zo snel zou gaan. 5 maanden betekent ook dat ik al over de helft ben. Want ergens begin juni keer ik weer naar het Belgenlandje.

Maar daar hoef ik voorlopig nog niet aan te denken ;o). Want als ze me nu zouden vragen te vertrekken, zou ik er alles voor doen om dat niet te moeten :o). Ik ben hier erg gelukkig en er zijn nog zoveel dingen die ik wil doen in het project.

Over het project gesproken. De snoezelruimte is sinds vorige week volledig af. Alle kids hebben al eens mogen ervaren hoe het is om te snoezelen. Het is fantastisch om te zien hoe goed de kinderen reageren op de snoezelruimte. Carlitos bijvoorbeeld, die normaal gezien geen kick geeft, altijd maar in een hoekje ligt bij zijn thuis, niet naar omgekeken word, geen of weinig liefde krijgt... Met hem ben ik afgelopen woensdag gaan snoezelen. Een half uur aan een stuk heeft hij luidop zitten lachen en giechelen. Echt mooi om te zien hoe hij helemaal openbloeit als hij een beetje aandacht en liefde ontvangt.    Dan onze Yemerson, de actieveling van onze groep. Hij ging er helemaal in op :o). Ik kon hem niet op mijn schoot houden, zo actief en vrolijk werd hij ervan....  En zo heeft elk kindje er enorm van genoten. De snoezelhoek is een project geworden waar ik enorm fier op ben en wat ik graag wil delen met andere gehandicapte kindjes. Zo gaan we in de toekomst bijvoorbeeld de hoek ook openstellen voor de kinderen van Tumbador (revalidatiecentrum).

De verpleegkundigen hebben afgelopen donderdag een eerste voorstelling gegeven van de zelfstudie die ze doen. Het thema was Syndrome de Down. Het was echt mooi om te zien hoe goed de verpleegkundigen zich hadden voorbereid. Ze zijn enthousiast om extra dingen te leren ivm handicaps en dat maakt het werken met hen erg leuk en boeiend.

Ik weet niet of iedereen de nieuwe nieuwsbrieven van Mama Alice Belgie en Nederland al gelezen hebben. Maar hier is er allesinds een link naar:

Belgie: http://www.mamaalice.com/content/?p=135               

Nederland: http://www.mamaalice.com/content/?p=45

Ziezo... nog heel veel plezier en succes aan iedereen.  En een heeeeele dikke knuffel voor het thuisfront :o).

Groetjes en tot de volgende,

Sarah Xx

Dag lieve allemaal...

hier zijn we weer seh, met een nieuw verhaal en nieuwe foto's :o) Ja... we zijn echt weer goed bezig geweest bij Mama Alice. Niet alleen hebben we een prachtige teamdag achter de rug, ook is mijn snoezelproject nu bijna zo goed als af.

Waar zal ik beginnen. De laatste weken vliegt de tijd ongelooooooflijk snel. Sinds begin januari woon ik in het vrijwilligershuis van Mama Alice... Ik heb dus een nieuw stekje en voel me er prima. Het bevindt zich op 3 quadra's (blokken) van mijn werk.. en je bent onmiddelijk in de stad of aan de markt. Echt zalig. Ik dacht dat ik het moeilijker ging hebben me opnieuw te nestelen, maar dat is dus achteraf bekeken helemaal geen probleem geweest :o). Natuurlijk ook wel een beetje te danken aan Liesbet en Ivan... mijn nieuwe, toffe huisgenootjes.

Sinds kort draaien we op de Albergue ook in een kleiner team.... Of beter gezegd: Zhaidy, verpleegkundige, is sinds begin januari op zwangerschapsverlof. Heel binnenkort zullen we het boeleke van haar mogen verwelkomen in deze wereld. We zijn al naar de baby-shower mogen gaan, die ze hier, raar genoeg, voor de geboorte organiseren.

De Albergue is sinds deze maand ook een aantal zaken rijker. De snoezelruimte bijvoorbeeld. Met veel fierheid kan ik zeggen dat ie bijna af is. Er missen nog enkele kleine details. Maar vanaf februari gaan we hem officieel in gebruik kunnen nemen. Eerst ga ik zelf een beetje uittesten hoe de kids reageren op bepaalde zaken. En daarna ga ik ook de collega's opleiden over het gebruik van de snoezelruimte. Dit ga ik doen, door hen zelf aan de lijve te laten ervaren hoe het is om te snoezelen. Als kers op de taart zou ik ergens in april ook de ouders willen betrekken met het snoezelen. Op deze manier zullen ze een andere relatie- en communicatievorm leren kennen met hun kinderen.

Ook met de kids gaat het echt erg goed momenteel. Yemerson en Erika bijvoorbeeld oefenen elke maandag, woensdag en vrijdag om zelfstandig te eten (foto's volgen later). Ademir is vollebak aan het oefenen om rechtop te zitten en te kruipen. Erika is veel gelukkiger dan voorheen... haar gezichtje straalt constant, door de nieuwe vorm van communicatie die we met haar hanteren. Carlitos en Tracy zijn erg opengebloeid, er is nu meer contact mogelijk met hen. En dan tot slot Dayana... haar missen we een beetje, omdat ze momenteel in Lima zit voor een mogelijke operatie voor haar epileptie, maar hopelijk kunnen we haar binnenkort weer verwelkomen in de Albergue.

Zoals jullie kunnen zien en lezen worden de Albergue en de kids er alleen maar beter op. Ik vind het nog steeds zalig om er te werken. Het is tot hier toe al een geweldige ervaring geweest en zoals het er nu uit ziet, gaat dit alleen maar blijven groeien :o).

Momenteel zit ik in het huisje van Minna en Pauline. Zij zitten voor een weekje in Lima voor een presentatie van de ViaVia. Ik mag bijgevolg de nanny zijn van hun 2 zalige katjes: Google en Peaches. Op die manier moet ik die 2 nieuwe poesjes van ma en pa toch niet TE hard missen ;o).

Ohja, rond deze tijd van het jaar, Carnaval hier in Ayacucho, is het veiliger om binnen te blijven :o). Rond carnaval is er namelijk een soort van oorlogje met waterballonen buiten. Je bent echt nergens meer veilig of ze gooien met waterballonnen, spuiten met waterpistooltjes, of erger nog: lopen ze met volle emmers water achter je aan. Ik kan je verzekeren dat dit heel wat plezier geeft op straat. Alleen een beetje jammer als je smorgens naar je werk wandelt en iemand vanop zijn balkon je nog even een lekker douchke geeft. Dan is de pret natuurlijk voorbij ;o). Gelukkig genieten we momenteel van een zalig zonneke en nog zaligere temperaturen ;o).

Tot slot nog even vertellen over het avontuur naar Quinua, hier een uurtje met de bus vandaan. Gisteren, vroeg in de ochtend vertrokken we met een deel collega's naar Quinua. Een super zalige ervaring, omwille van al het groen en de stilte daar. Hmmm, wat deed het goed om eventjes uit het drukke Ayacucho te zijn. Heb me dan ook al onmiddelijk voorgenomen om als ik weer in het Belgenland ben wat meer van onze natuur te genieten door o.a. te gaan wandelen en te fietsen (jaja, onze papa heeft het genoteerd ;o)).

Foto's van de snoezelruimte en van het alledaagse leventje hier vinden jullie op mijn Space.

Mannekes... ik hoor altijd van ons mama en papa dat iedereen altijd zo blij is met mijn berichten. En voor mezelf is het tof om alles eens neer te schrijven en op een rijtje te zetten. Alleen mis ik een beetje de reacties op deze berichtjes. Laat niks jullie tegenhouden om dus eens een berichtje te plaatsen eh :o) Ik vind het ook superzalig om jullie reacties te lezen en wat te horen over het leven van thuis. Aangezien thuis toch niet alle situaties hetzelfde blijven, op uitzondering van onze regering, die er nog altijd niet is ;o).

Zo, nog heel veel groetjes aan jullie allemaal + een hele dikke zoen. En tot de volgende. Xx

Heeey heey...

voor de foto's van de trip naar Lima en Cuzco onder de Kerstvakantie , verwijs ik jullie naar de site van Minna. Zij heeft de meeste foto's erop staan. Onder de mappen: Christmas 2007 in Lima, Cuzco, New Year 2008 in Cuzco, Machu Picchu... 

http://picasaweb.google.com/estrela.minna

Voor de rest nog even vertellen dat alles weer zijn normale gangetje heeft aangenomen in Ayacucho. De Albergue is de dindsdag terug opengegaan voor de kids. En de kids zagen er allemaal goed uit. Ook de ouders waren echt supertevreden dat ze hun kinderen terug naar ons konden brengen... De kids doen het echt goed... We zijn bezig met een aantal kids zelfstandig te leren eten, verschillende activiteiten te zoeken voor de kids zoals o.a. poppenkast of liedjes zingen :o), een betere aandachtverdeling, ...  Ook ik ben begonnen met nieuwe voornemens en nieuwe opdrachten... Zoals bijvoorbeeld de snoezelhoek die bijna volledig geverfd is, het zoeken van thema's voor de verpleegkundigen waarrond ze zelfstudie kunnen doen (om op die manier meer te weten en beter te kunnen handelen over en ivm handicaps), het zoeken van een opvolgster voor de individuele therapie die ik nu geef (die persoon gaan we verder opleiden...),... En nog zoveel meer ;o).

Heb mijn handen dus goed vol en ondertussen heb ik echt een supertijd hier. Maar binnenkort een uitgebreider verhaaltje hierover :o)... Xx

Eerst en vooral wil ik iedereen nog eens een supergelukkige Nieuwjaar wensen. Hopelijk is iedereen druk bezig met het waarmaken van goede voornemens ;o). Ik ben allesinds al op de goede weg: ik moet een beetje werken aan dat buikje en gewicht van mij, sinds ik hier ben is dat alleen maar gegroeit :o). Dus bijgevolg heb ik gisteren en vandaag al keiveel groenten zitten eten en heb ik al heel wat afgewandeld :o) Hehe, dat buikje gaat dus snel weer weg zijn (of dat hoop ik tenminste ;o)).

Laat ik mijn verhaal beginnen met de laatste dag VOOR de kerstvakantie begon. Dat was vrijdag 21 december. We hadden in de Albergue een klein kerstfeestje voor onze kids... Dat was echt een supermoment. Ieder kindje kreeg cadeautjes van Mama Alice en we konden samen met de kids en de familie smullen van chocomelk (die eerder iets weg had van chocowater :o)) en paneton (das een soort zoet brood met stukjes fruit of chocolade in... iets wat hier absoluut niet mag ontbreken bij kerstmis). Na heel wat speechkes, bedankingen en foto's trekken, moesten we dan afscheid nemen van onze kids voor de komende 2 weken. De Albergue deed zijn deuren dicht tijdens de vakantie, en nu was het dus terug aan de moeders om volledige dagen voor hun schatje te zorgen.

Thuis aangekomen kon het tweede kerstfeestje beginnen. Dit keer van het revalidatiecentrum Kuskanchic (Tumbador)... Ook dit was weer een superfeestje. Ze hadden zelfs een echte kerstman die de cadeautjes aan de kids uitdeelde. Mooi mooi.

Het derde feestje was op het kantoor van Mama Alice. Daar werd heel het team verwacht voor een drink om het jaar af te sluiten. Deze dag was echt super om 2007 op werkgebied af te sluiten. Alle ideeen en zorgen konden nu even aan de kant worden gezet om in 2008 met een frisse start opnieuw te kunnen beginnen.

Die avond begon de vakantie voor mij dan echt ... met .... een nacht in de bus :o). Want die avond vertrokken Minna (Finse), Pauline (Nederlands/Belgische), Martha (Peruaanse) en ik (nog altijd Belgische, aangezien Belgie gelukkig nog niet gesplitst is ;o)) ... naar Lima. In Lima aangekomen zochten we eerst ons hotelleke op om ons wat op te frissen. Ik kan je zeggen dat dat erg nodig kan zijn na zo een nacht in de bus ;o).  Daarna werd er lekker gegeten (een durum... amai, was da lang geleden zeg). En werd er tijd gemaakt om eens goed te gaan shoppen in een groot indoor shoppingscentrum. Zalig. Alhoewel we soms wel achterover vielen van de prijzen (die vergelijkbaar zijn met die van Belgie), hebben we daar een supernamiddagje gehad. Iedereen vond wat zij nodig had en ondertussen hadden we dus ook allemaal iets nieuws om aan te doen bij de feestdagen ;o).  Ik moet zeggen dat ik me op dat moment weer even in Belgie waande.

Nog iets leuks aan Lima is, dat je daar keiveel hamburgertenten en pizzahutten vind. Ge kunt u der wel al iets bij voorstellen hoe we daarvan genoten hebben ;o).

Na deze zware dag van shoppen kropen we moe maar voldaan ons bedje in. Goed kunnen uitslapen zodat we de volgende dag zalig hebben genoten van het oude stadscentrum. Het weer viel supergoed mee. Geen smog zoals normaal in Lima, maar een stralend zonnetje en heerlijke temperatuurtjes. s'Avonds werd de Plaza omgetoverd met kerstlichtjes... Ik waande me in Disneyland :o).

Maandag 24 december... een speciaal en raar gevoel. Want op deze dag zou Kerstmis thuis erg gezellig en uitgebreid gevierd worden. Dit jaar dus niet. Voor Minna, Pauline en mezelf was het de eerste keer dat we niet thuis waren bij Kerst... Moeilijk? Ja... Maar we hebben toch een fijn dagje gehad. We besloten om samen met Martha naar een mooi parkje te gaan in (de schandalig superrijke wijk) San Isidro. We kochten wat eten en hielden een picnik :o). Zalig genoten van de zon, wat ook al apart is bij Kerst, en de rust.   Het was een beetje raar om daar in San Isidro rond te wandelen tussen al die villa's... in het achterhoofd wetende dat 70% van de bevolking van Ayacucho in armoede leeft, en 40% daarvan dan nog eens in extreme armoede.  Soit.   We deden nog wat inkopen en maakten ons klaar om 2 kameraden van Pauline te gaan ophalen aan de luchthaven. Dat moment deed me terugdenken aan Sofie haar thuiskomst... een zalig moment... En het deed me ook al vooruit denken aan mijn thuiskomst. (ik kijk daar stiekem toch al naar uit hoor :o)). Na het ophalen van Kristof en Caroline reden we met een taxi door naar de familie van Martha (die in Lima wonen). Een heerlijke familie stond ons daar op te wachten. Samen met hen telden we af tot het 12 u snachts werd. Want dat is hier zo de gewoonte in Peru. Mij gad het het gevoel dat het al Nieuwjaar was, met dat vuurwerk en de champagne :o). Ook hier weer werd er chocomelk gedronken en paneton gegeten.  Het was ongelooflijk super om op dat moment van het jaar in een familie te kunnen zijn.   Rond een uur of half 3 lagen we in ons bed weer te dromen van de komende avonturen.

Want de volgende dag vertrokken we met de bus naar Cuzco. 22 uren in de bus... Ole Ole :o). Maar we hebben het dus overleefd dankzij de films, het rare eten, en de toch wel goeie zetels. Die dag in Cuzco hebben we het vooral nog rustig aan gedaan. Dat is het beste wat je kan doen op zo een hoogte (+ natuurlijk Coca-thee drinken eh ;o)). We planden ook nog een driedaagse alternatieve trekking naar de Machu Picchu.

Het was zalig om terug in Cuzco te zijn. De volgende dag heb ik er dan ook samen met Minna gebruik van gemaakt om wat souvenirs en spulletjes te kopen.  Die avond hebben we nog superlekker gesmuld in een van de gezellige restaurantjes.

Dan... het grote moment brak aan want op vrijdag 28 december vertrokken we met ons groepje van 6 + een gids, zeer vroeg in de ochtend (3u30 s'nachts) met een busje richting Santa Maria. Daar aangekomen konden we eerst genieten van een goed ontbijt en om 9u30 kon de tocht beginnen. Santa Maria is een streek gelegen in de Heilige Vallei. Het is een soort van pre-jungle waar je echt supermooie natuur hebt om door te wandelen. Door al de tropische planten en bomen voelde ik me echt in de jungle.  Deze trip werd vooral voor mij een hele beproeving. Fysiek en mentaal. Vooral bij het vele klimmen die dag, had ik het moeilijk. Al snel werd het avond en kwamen we aan bij een kabelbrug met zo een bakje waar je in moet gaan zitten. Leuk om te doen, maar ook wel een beetje angstig dat dat kabeltje zou breken en ik in de sterk stromende rivier zou vallen ;o). Snel daarna kwamen we aan in Aguas Thermales... Het paradijs voor ons allen, met zijn warmwaterbaden in openlucht. Na die zware tocht was dat gewoon het beste wat ons kon overkomen :o). Superzalig. Ik was supercontent dat we het gehaald hadden en was blij wanneer ik in mijn bedje kon kruipen.

De dag erna weer op tijd uit de veren om verder te trekken. Het beloofde een lichtere dag te worden... maar niets was minder waar. Ik had het geluk echt niet aan mijn zijde. Want mijn voeten zaten volledig onder de blaren van de dag ervoor. Afgezien, mijn best gedaan, toch nog kunnen genieten van de omgeving en diarree gehad... Jaja, en ook deze keer haalden we met glans (en vooral veel pijn en open wondjes aan de tenen) de eindstreep in Aguas Calientes. Met een supervoldaan en fier gevoel gingen we die avond nog lekker uit eten. 7 blaren, een supermooie wandelervaring en een toch wel sterker karakter rijker, kijk ik met fierheid terug op die 2 dagen. Ben supertevreden dat ik heb volgehouden :o).

Want...... de derde dag (zondag 30 december 07) stond ons het hoogtepunt te wachten van de hele trip. Namelijk MACHU PICCHU. Na nog wat geregel ivm de entree tickets en de treintickets, die het agentschap blijkbaar nog niet hadden vastgelegd, nam ik de bus naar boven (de rest was ondertussen al te voet omhoog getrokken). 1 van de 7 wereldwonderen... ja... een wonder, dat was het. 2 woorden: indrukwekkend en adembenemend prachtig :o) (oei, dat zijn er al 3 :o)).

We hebben daar echt een zalige voormiddag gehad en ik heb er alle positieve energie opgesnoven die er aanwezig was. Helemaal relaxt en dromerig vertrokken we in de late namiddag met de trein en taxi terug naar Cuzco.

Dit alles was echt een ongelooflijk superervaring. Ook dankzij de trekking vooraf.

In Cuzco kropen we zo snel mogelijk ons bedje in. De volgende dag werd er vooral veel geluierd en gerelaxd. Kristof en ik besloten een massage te nemen in een van de vele massage-salonnetjes. Hmmm, dat had ik wel verdiend ;o). s'Avonds was het dan tijd om gezellig lang  te gaan tafelen en rond kwart voor 12 stonden we klaar op de Plaza de Armas... Samen met nog 1000 andere mensen telden we af naar het nieuwe jaar. Het was ronduit waanzinnig daar. Overal ontplofte vuurwerk, ongelooflijk veel volk, en het werd al helemaal gek wanneer iedereen rond de plaza begon te rennen voor goed geluk in het nieuwe jaar :o)  (net zoals we allemaal een gele onderbroek aan hadden voor geluk --> in heel Peru is het gebruikelijk om iets geels te hebben in de nacht van oud op nieuw om geluk te hebben in het nieuwe jaar :o)).  En die nacht eindigde de trip zowat voor mij. Want de volgende dagen zou ik weer met de bus onderweg zijn van Cuzco naar Lima en daarna van Lima naar Ayacucho.....

Wat een zalig fijne vakantie hebben we gehad. Mijn batterijen zijn weer helemaal opgeladen en ben volledig klaar voor de volgende 4 maanden in het project.

Eergisteren ben ik ook nog verhuisd naar mijn nieuwe huisje in het centrum (het vrijwilligershuis van Mama Alice). Ik begin me er al goed thuis te voelen en het heeft vele voordelen :o)... Nu kan ik elke dag tevoet naar de Albergue wandelen. Hihi. Mijn buikje zal dus tevreden zijn ;o).

Ziezo... hopelijk hebben jullie allemaal het jaar 2007ook goed kunnen afsluiten... en ik kijk er al naar uit om jullie terug te zien dit jaar ;o).  Iedereen nog keihard bedankt voor de berichtjes op de site, de kaartjes en emails die ik ontvangen heb. Jullie zijn super.

Hier zijn we weerrrr... :o).

een visum voor 3 maanden, een schoon kleurke en wat sproetjes rijker. Want heb het geluk gehad om een weekske op vakantie te kunnen gaan.

Vorige week woensdagavond vertrokken we (Kristina en ik) met de nachtbus naar Lima. Daar aangekomen vertrokken we onmiddelijk naar de dienst voor immigratie. Na een dik uurtje en heel wat bureautjes bezocht te hebben konden we ons fiere eigenaars noemen van 3 maanden extra visum :o). Dat wil zeggen dat ik nu dus officieel tot 16 maart in Peru mag blijven. Of ik dan al terug kom, daar ben ik nu al zeker van van niet :o)... Maar laten we daar het een andere keer over hebben.  Die dag vertrokken we onmiddelijk verder met de bus naar Trujillo. Dat is de 2de grootste stad hier in Lima en ook erg modern. Daar hebben we een nachtje en een voormiddagje doorgebracht. De stad wat verkent en uiteindelijk besloten om door te gaan naar Huanchaco, een klein vissers-strand-surf dorpje op een 20tal minuutjes van Trujillo. Die namiddag besloten we nog de ChanChan ruines te gaan bezichtigen. Heel indrukwekkend om deze zanderige massa te zien. Wonderenswaardig dat mensen dit ooit gebouwd hebben en dat het nog steeds recht staat. Ze zijn wel constant bezig met renovatie omdat deze ruines van materiaal bestaat dat zeer vergankelijk is. De dag erna stonden de ruines van Huaca de la Luna op het programma. Deze zijn ze nog volop aan het onderzoeken en elke dag vinden ze nog nieuwe stukken van de ruine... Ook heel mooi om te zien. En ook wel dankzij de leuke gids werd dit een interessant stukje geschiedenis dat we die dag hebben leren kenne...... S'avonds gebeurde er dan iets supergrappigs... we kwamen 2 meiskes van Antwerpen tegen... waarvan 1 Kaat bleek te zijn, waar ik op voorhand al wat mails mee had uitgewisseld. De wereld kan zo klein zijn denk ik dan :o). SUpertof.

Na Trujillo, Huanchaco en de ruines was het tijd om door te reizen naar Mancora. Dit surfersstadje waar de zon altijd schijnt ligt helemaal in het Noorden van Peru en de vakantiesfeer heerst er constant. Tijd dus om 3 dagen volledig te relaxen op het strand met de hete zon en een schoon zeeke (zeker als we dit vergelijken met dat van Belgie ;o)). En daar hebben we dan ook vollebak van genoten. Daar kwam ik een vriendin tegen die ik in Cuzco heb leren kennen, weeral supertoevallig. Zeker als je erbij bedenkt dat Peru 44 keer groter is dan ons Belgenlandje :o). Leuk weerzien.  Ondertussen ben ik wel wat bruiner (hoop ik toch ;o)).  In Lima hebben we woensdag onze vakantie dan nog rustig kunnen afsluiten. Lekker wat gewandeld in Miraflores en al wat kerstsfeer kunnen opsnuiven. Zalig gewoon.

Van donderdag ben ik dus terug in Ayacucho city. En terug vollebak draaiende in de Albergue. Ook ben ik sinds twee weken een bronchitis, een sinusitis en witte spikkeltjes in mijn keel rijker :o)... Die ik nu probeer te bestrijden met een stevige dosis antibiotica. Hole Hola... Gelukkig word ik hier omringd door de allerbeste zorgen van vrienden en collega's.

De bedoeling is om er snel weer bovenop te zijn, omdat er een volgend reisje staat de lonken. Volgende vrijdag vertrekken we namelijk met nog 3 andere girls (Pauline, Minna en Martha) naar Lima om daar de kerst door te brengen. Van daaruit gaan er dan nog 2 vrienden van Pauline ons vergezellen om samen naar Cuzco te reizen. Op het programma staan: de Machu Picchu gaan bewonderen, enkele vrienden opzoeken en nieuwjaar vieren...  Ik kijk er echt heel erg naar uit :o).

Maar voor we terug van vakantie kunnen genieten wil ik hier eerst nog wat werken. Het komende weekje ga ik vooral bezig zijn met de snoezelhoek.... Ik kijk er al naar uit om jullie daar foto's van te laten zien. Maar dat zal iets zijn voor in januari.

Zoals jullie kunnen lezen is het hier momenteel heel erg druk. Er is zoveel waar ik momenteel mee in mijn hoofdje zit, dat het goed zal doen er even volledig tussenuit te zijn ;o).

Bij deze wil ik iedereen thuis ook al veel kerstgroetjes wensen. Geniet van de vakantie en de gezellige dagen met vrienden en familie. Ik kijk er naaruit om die met jullie allemaal nog eens over te doen als ik terug ben ;o). Zo heb ik mijn zegje ook weer kunnen doen, en het volgende postje zal iets voor in januari zijn denkk :o). Dus, tot dan...

Dag allerliefste mensjes van het thuisfront,

Mijn 21ste verjaardag...

eerst en vooral wil ik iedereen heeeeeeeel hard bedanken voor de lieve berichtjes, kaartjes, mailtjes, ... voor mijn verjaardag. Echt super. Ik had eerlijk gezegd een beetje bang voor deze verjaardag. De eerste keer dat ik in het buitenland zit zonder mijn familie en vrienden om me heen. En dan ook nog eens je 21ste verjaardag... dat maakt het al helemaal apart eh.   Maar ik heb echt een superdagje gehad. Het begon s´morgens al. Jelle had lekker verloren brood gemaakt. Hmmm, heerlijk ontbeten dus. En tijdens dat ontbijt kreeg ik ook nog eens het gezelschap van mijn lieve vriendinnetjes Pauline en Mina met een superlekker aardbeientaartje. (Thank you girls)  Dan was het tijd om naar de Albergue te gaan. Daar heb ik dan zoals alle andere voormiddagen individuele therapie gegeven aan de kids. Gelukkig waren ze allemaal superzalig braaf en heb ik dus ook van hen een fijn voormiddagje cadeau gekregen ;o).  Rond de middag zijn Pauline, Mina en ik dan samen gaan lunchen. Heel gezellig en natuurlijk ook lekker.  Daarna had ik een internet-date met mijn familietje. Wat een zalig gesprekje was me dat. Het deed me wel raar om mijn familietje nog eens te zien via het cameraatje na een dikke 2 maanden. Ik denk dat het voor hen ook wel raar moet geweest zijn om mij te zien :o). Ik ben namelijk wel al wat bijgekomen denkk, hehe. Toch zeker in mijn gezicht en aan mijn buik kan je dat heel erg zien, jammer genoeg ;o). Ochja, het moest hier maar allemaal niet zo lekker zijn eh.  Dan ben ik nog even terug naar de Albergue geweest. Maar kmoet eerlijk toegeven dat er niet meer veel gebeurt is die dag :o). Achja, de boog kan niet altijd gespannen staan eh...    Dan moest ik zo snel mogelijk thuis zien te geraken... want, ik had een pannenkoekenfeestje georganiseerd voor vrienden, collega´s,... van hier.  Rond 19u00 begon het volk binnen te komen. En dankzij iedereen heb ik echt een superzalig avondje gehad. (en nog eens bedankt aan de koks van die avond, zonder jullie had ik het niet gered hoor :o)).  Nog een belangrijk iets: het was de eerste keer dat ik een WARME verjaardag gehad heb :o). Het was echt een mooi dagje met veel zon. k´Moet zeggen dat dat echt wel een speciale ervaring is.

Mijn verjaardag in Ayacucho was dus een succes en heb er echt vollebak van genoten. (Toch wil ik em graag met jullie allemaal nog eens over doen als´k terug ben ;o))

Over de Albergue...

In de Albergue gaat alles zijn gewone gangetje. Alhoewel ik niet echt over gewoon mag spreken  Elke dag is er wel weer iets grappigs wat gebeurt of wat een kindje doet, of hoe een kindje reageert op iets... Bijvoorbeeld dat je 2 kindjes bij elkaar legt en dat ze een soort van contact met elkaar zoeken...       Of iets moois, zoals Yemerson, die een hele negatieve communicatievorm gebruikt (hij weent, schreeuwt wanneer hij geen individuele aandacht krijgt, en doordat we niet constant met hem bezig kunnen zijn, was dat in het begin een groot probleem)... Nu heeft hij de afgelopen week nog bijna niet geweent... We werken zowel met de collegas als met de moeder aan dit probleem, en nu beginnen we langzaamaan verbetering te zien. Hij is veel rustiger en speelt veel vaker ook alleen of met andere kindjes. Echt super om te zien.    Of je ziet dat de voetjes van Tracy in een veel normalere stand komen te staan....   En dat Carlitos, die ondertussen al 5 jaar is, nu ook begint te eten van de lepel, en niet meer enkel de papfles wil.   Ja... echt in alles zie je vooruitgang en verbetering. Maar je moet het vooral in de kleine dingen willen zien. Als je hier grote vooruitgangen verwacht, dan ben je echt op de verkeerde plaats. Ook voor de moeders is dat zo... zij zouden zo graag willen dat hun kindje in ene keer alles kan wat een normaal kindje kan. Maar we moeten echt in hele kleine stapjes tewerk gaan... Een kindje moet namelijk eerst zijn hoofdcontrole leren beheersen voor ie iets gaat kunnen met zijn handjes, laat staan met zijn voetjes lopen. Maar ook bij verschillende moeders zie ik verbetering. Aan sommige moeders kan je echt het geluk van hun gezicht lezen als ze hun kindjes komen afhalen s'avonds. Dus daar kan ik uit concluderen dat zij momenteel een veel gelukkigere tijd doorbrengen met hun gehandicapt kindje. Terwijl ze voorheen het sneller beu waren voor hun kindje te zorgen.... Of het geween moe waren, of de opvoeding niet meer zagen zitten, ... Mooi mooi.

Nog mooi om te zien is het enthousiasme van mijn collega´s. Hoe liefdevol zij met de kids omgaan en hoe graag zij meer willen wetenleren over deze kids. Het is natuurlijk niet altijd gemakkelijk om bepaalde zaken vanuit mijn kant over te brengen naar hen. Heel veel zaken bijvoorbeeld ivm de opvoeding van kinderen, die voor mij heel vanzelfsprekend zijn, begrijpen ze niet... of weten niet hoe ze ermee om moeten gaan. Maar langzaamaan lukt het ons allemaal samen de Albergue en het leven voor de kids en hun familie dag per dag te verbeteren.

Een week geleden heb ik ook een ongelooflijk fijne vergadering gehad met Frederique (directrice Mama Alice) en Elba (Elba staat een beetje aan het hoofd van de Albergue, zij is ook verpleegster, en echt een superbekwame vrouw). We hebben alles een keertje overlopen wat ik tot nu toe al geobserveerd en ervaren had. De resultaten wil ik heel graag met jullie delen :o). De planning voor november en december ziet er als volgt uit:  de aanpassingen die nodig blijken zullen binnenkort uitgevoerd worden door de profesor van de timmeropleiding (bijvoorbeeld bedjes die verhoogd moeten worden, een extra speeltafel die gemaakt moet worden, ...). Dan ga ik vanaf volgende week beginnen met kleine activiteitjes zoals: kleuren, wandelen, groepstherapie, zwemmen, ... En ondertussen wil ik nog een speelmobiel uitwerken wat ik aan het plafond kan bevestigen en waar de kindjes dus mee kunnen spelen als ze op hun rugje liggen.  En heel misschien ga ik binnenkort ook kunnen werken aan een snoezelhoek... Ondertussen werk ik ook verder met de collega´s en moeders aan de opvoeding van de kids. Ze hebben hierover echt veel informatie en steun nodig.

Na de kerstvakantie (heel leuk dat we die hier ook krijgen) ga ik dan beginnen aan het meer theoretische werk. We gaan een maandelijkse teamvergadering opstarten zoals we die kennen in Belgie. Voor de collega´s gaat dit een hele aanpassing worden, vermits zij simpelweg niet goed weten hoe te vergaderen. De bedoeling is dat we per kind de doelen voor de toekomst en de afgelopen vooruitgang per discipline gaan overlopen en deze doelen proberen samen te bundelen, waardoor we er als 1 team aan gaan kunnen werken. Op die manier is er meer eenduidigheid en structuur naar de kids en ouders toe.      Ook gaan we vanaf januari workshops organiseren over de verschillende handicaps van de kids, over opvoeding, over therapie, over organiseren van activiteiten,... Eigenlijk over een heel aantal zaken waarover de collega´s weinig tot niets van weten. Om zo ook hun werk te kunnen verbeteren (en mijn info en kennis uit te wisselen met hen).  Je ziet dat ik dus nog heel wat werk voor de boeg heb... en dat ik me absoluut niet zal vervelen in de tijd dat ik hier in Ayacucho ben. (dat is trouwens tot eind april)   

In mei ga ik dan nog een maandje rondreizen in Peru en Bolivia en tegen eind mei ongeveer denk ik thuis te zijn :o).

Ayacucho...

Elke dag begin ik meer en meer van Ayacucho te houden. De stad, de mensen, het weer, de marktjes, de bergen,.... Echt alles. Ayacucho is eigenlijk nog vrij groot (had dat niet zo verwacht). De stad op zich is niet zo supergroot (allesinds wel groter dan Hasselt ;o)), maar zijn vele buitenwijken maakt het dat het groot lijkt.  In de stad is er niet erg veel van armoede te merken. Het is eerder als je de buitenwijken in trekt dat je echt de armoede kan zien. Ook in de Albergue kom ik niet rechtstreeks in contact met armoede. Je merkt het wel aan de kids, hoe ze na een weekendje terug aan komen in de Albergue, wanneer ze geen schoentjes hebben, wanneer ze uitslag hebben van constant in dezelfde kleertjes te zitten,...  Afgelopen weekend kwam ik eigenlijk voor de eerste maal in een armer huisje. Een oma van een van onze kindjes had ons uitgenodigd voor haar verjaardag bij haar thuis. Ik werd wel even stil toen ik door de buurt liep tot bij hun huis. We moesten door een afvalsteegje waar alle mensen hun afval dumpen... Aangekomen bij het huis, wachtte ons een varken op in de tuin :o) Op zich hadden ze best nog wel wat van luxe (zoals een TV...), maar het huis moesten ze met de hele familie delen en ik heb hun slaapplaats dan nog niet gezien ofzo...   Ik hoop in de toekomst al onze families eens een bezoekje te kunnen brengen. En eventueel eenvoudige oplossingen zoeken voor problemen die zich voordoen ivm de kids en de opvoeding...

Het is ook leuk dat de mensen van de winkeltjes waar je regelmatig komt je beginnen te kennen en regelmatig een gesprekje met je voeren.... Ik kan ook erg genieten van het zicht dat je hier bijna overal hebt. De mooie bergen die de hele stad omringen. Zelfs van een enorme regenbui, waarna de straten in ware waterpoelen veranderen, kan ik genieten :o).

Jullie merken het, Ayacucho is langzaamaan mijn tweede thuis aan het worden. Ik ben zo enorm dankbaar dat ik hier terecht ben gekomen. Bij Mama Alice. Een betere organisatie kan ik me bijna niet inbeelden denk ik. Dus... aan de mensen die nu volop bezig zijn met acties en kalendersverkoop voor Mama Alice, kan ik maar 1 ding zeggen: Mama Alice is echt een hele goede organisatie waar al het geld zeer goed besteed word.

Met deze lofwoorden ga ik eindigen seh. Hoop dat jullie weer met z´n allen genoten hebben van dit verslagje. En ik wil jullie allemaal alvast bedanken voor alle fijne reacties. Jullie zijn een ongelooflijk grote steun hier voor mij. Dankjulliewel.

Lieve groetjes,

Sarah Xx

"Allerheiligen..."

vrijdag was het ook bij ons hier in Ayacucho Allerheiligen of Allerzielen of dag van de Doden of hoe je het ook graag noemt. We zouden met de collega's van de Albergue naar een pareada (soort benefiet) gaan van een van de kids van ons centrum. Die pareada ging door in de buurt van het kerkhof. Ik wil er even bij vertellen dat deze tijd van het jaar hier heel anders gevierd word dan in Belgie. De droevige stemming is veel minder sterk aanwezig en er zijn zelfs superveel mogelijkheden om te feesten die dagen. Want rondom het kerkhof heeft er zich een soort van karavaan opgezet met superveel kraampjes waar vanalles te doen, te kopen of te eten valt. Supergezellig. En daar konden wij dus vrijdag ook aan mee doen. Na een lekker stuk vlees gegeten te hebben besloten we om het kerkhof te bezoeken. Een heel mooi kerkhof, supergroot en wat een contrast met de belgische kerkhoven die meestal donker en grijs eruit zien. Ook het weer zat die dag erg goed mee (een beetje te goed naar mijn zin ;o)). Echt superveel zon en niet te doen heet. Heel raar voor een belg die het gewend is om bij allerheiligen met een dikke winterjas en eventueel een paraplu rond te lopen op een triestig kerkhof. Nog een leuke anekdote: de mensen worden hier niet begraven in de grond zoals belgie. Maar het kerkhof staat vol grote blokken, die elk ook een naam van een heilige dragen (zoals bijvoorbeeld Santa Sofia :o)) En in die grote blokken kunnen de kisten worden ingeschoven. Wanneer je familie het graf niet meer kan betalen, want dat is hier precies toch wel een dure bedoeling. Word je kist eruit gehaald en helemaal achteraan het kerhof in een put gegooid. Daar word het hele boeltje dan opgebrand. Heel akelig om te zien. (botten en alles kon je erin terug vinden) Na het bezoek aan het kerkhof hebben we dan nog lekker wat rondgewandeld langst de kraampjes. Het was een hele fijne ervaring.

"Samen op de moto"

Zondag was het dan zo ver. We zouden met een groepje van 6 met drie moto's naar Huanta rijden. (ongeveer een uur hiervandaan). Naar het schijnt is het daar supermooi en dus echt de moeite om te bezoeken :o). We vertrokken smorgens om 9u met volle moed naar de moto-garage. Daar stonden 3 glimmende moto's op ons te wachten. Na wat uitproberen en nadat Enid weer prachtig tegen de grond ging met de moto(ik moest dit toch wel vermelden) moesten we nog even langst het tankstation. Trouwens even tussendoor: ik heb dus gereden met de moto, met Sanne (mijn co-pilote achterop). Eigenlijk komt het rijden met een moto overeen met het rijden met een auto... dus na wat oefenen had ik het ook "ongeveer" door :o).     Wij dus bijtanken... en toen we wilden vertrekken, bleek een van de motos niet meer te willen starten. Terug naar de moto-garage. Wachten wachten wachten (wat ik supernormaal begin te vinden in Peru :o)) en dan tegen een uur of half 11 konden we stilletjes aan vertrekken, want de moto deed het weer.  Het waren nog even enkele angstmomenten voor me om de drukke stad met zijn duizende taxi-moto's, busjes en auto's en ander gevaarlijk gespuis op de baan, uit te geraken. Maar even later zaten we lekker te cruisen richting Huanta. Echt superrelaxt konden we genieten van de prachtige uitzichten en dorpjes die we passeerden.   MAAR, helaas kwamen aan die mooie tijden ook weer een eind. Want plots zagen we Jelle en Enid wat slippen en even later volledig stil vallen --> een platte band.  Wij, met zijn allen terug naar het vorige dorpje (jelle en enid te voet met een moto in de hand). Gelukkig stond daar een man met een vrachtwagen die ook wel iets kende van moto's en die onze band wel wou vervangen. Maar daarvoor hadden we natuurlijk een nieuwe band nodig. Bijgevolg gingen Jelle en Didik op pad terug naar Ayacucho om daar een nieuwe binnenband te gaan halen. De meiden hielden zich ondertussen nuttig bezig met foto's trekken en de plaatselijke bevolking te animeren ;o).  Op een uurtje waren de mannen al terug en op een 5tal minuten lag de nieuwe band erweer op. Allen supergemotiveerd om weer te vertrekken... Bleek de moto van Didik deze keer niet meer te willen starten. Ohnee, wat nu gedaan. Even bijtanken bleek niet te helpen. Dan hebben we maar gebeld naar de man van de moto-winkel. Hij zou over een uurtje bij ons zijn.  Ondertussen was de mood al wat gezakt. Maar we besloten om het gezellig te houden en een plaatselijk winkel-restaurantje op te zoeken waar we lekkere chaplas, ijsjes en cola gegeten en gedronken hebben. Zelfs een rondje presidenten (kaartspelletje) kon ervanaf :o). De tijd ging snel om en voor we het wisten stond onze man daar. En hij kreeg de moto weer aan de praat (maar we wisten toen nog niet dat dat maar voor even ging zijn :o)). Iedereen sprong supergelukkig terug op de moto's om ons ritje naar Huanta toch nog af te maken. Nog geen 200m verder wou de moto van Didik en AK weer niet meer. AIAIAIAI, de man van de moto-winkel was er ondertussen alweer vandoor.   Er zat niets anders op dan terug naar Ayacucho te gaan. Jelle en Enid volle vaart om hulp te regelen. Didik en AK in stukken rijdend. En Sanne en ik daar een beetje achteraanrijdend.  Na wat stoppen, rijden, stoppen, rijden, kwamen we bij een douanepost aan. Daar stond een vrachtwagen vol met mensen die naar Ayacucho reed. Gelukkig mochten Didik, AK en de moto erbij op. Supercontent konden Sanne en ik doorrijden naar Ayacucho. Waauw, dat ritje was me ook nog wat... supermooi, druk op de baan, maar heb eindelijk leren vertrekken op een helling ;o).   Allemaal moe maar toch voldaan kwamen we aan bij de moto-winkel. Toch niet de hele pot moeten betalen (het zou anders schandalig geweest zijn).... En even later zaten we allemaal lekker te genieten in een visrestaurantje van overheerlijk eten. Dat hadden we verdiend.

Tot zover het moto-verhaal.

Bij deze wil ik nog even reclame maken voor de BENEFIET van MAMA ALICE BELGIE. Deze gaat door VRIJDAG 16 NOVEMBER, te Heusden Zolder. In het Cultuureel Centrum MUZE. Met o.a. BUSCEMI...   Kaarten in VVK: 9 euro (Tickets reserveren via CC Muze, of stuur een e-mail naar info@mamaalice.be ), aan de KASSA: 11 euro.  ALLEN DAARHEEN.

==> http://www.mamaalice.com/bestanden/benefiet%20mama%20alice.pdf

En als jullie toch aan het internetten zijn, kijk dan vooral ook eens naar dit filmpje. Een documentaire van TV Brussel over Mama Alice. Echt een hele mooie documentaire. Geeft ook een beeld over hoe het leven hier echt is in Ayacucho. Zeker zien. (Aflevering 8)

==> http://www.tvbrussel.be/Peru.html

 Ziezo, dat is mijn verhaal weer... Nu ga ik weer naar de Albergue, naar mijn lieve schatjes ;o). Werk, studeer, geniet nog goed in het koude Belgie.

En superveel WARME groetjes vanuit Ayacucho.

Dikke ZOEN, Sarita Xx

Dag lieverds allemaal...

ondertussen zijn we alweer 2 weken verder en begin ik hier al aan mijn 3de week in Ayacucho. Tijd dus om nog eens wat van me te laten horen :o)

Hoe ziet er nu een dagje uit, van het leven hier in Ayacucho. Wel meestal sta ik smorgens rond een uur of 7/8 op... We ontbijten, heeeeel lekker, met chaplas (typische broodjes van hier waar eigenlijk niet veel in zit, maar toch superlekker zijn :o)), cornflakes, yoghurt, eventueel nog wat fruit erbij... En ik kan zo nog wel eventjes doorgaan (want dan ben ik de Nutella nog vergeten ;o)). Het ontbijt kan dus zeker wel tellen. Maar dat moet ook, wil je een hele dag bollen hier. Elke maandag, woensdag en vrijdag vertrek ik dan tegen 8u45 met een mototaxi naar de Albergue. Die dagen werk ik van 9u - 13u en van 14u - 16u30. De andere twee dagen (dinsdag en donderdag) kan ik het meestal wat rustiger aan doen, werk dan maar een half dagje (van 12u30 tot 16u30). Een goede afwisseling dus.

Het werk begint steeds meer vorm te krijgen. Heb ondertussen een soort van logboek opgesteld voor mezelf. Hier houd ik van elk kindje de therapiegegevens bij,  mijn agenda met wat ik doe elke dag en alle brainstormen over eventuele aanpassingen, nieuwe ideeen, therapieen, ... Zeer nuttig dus ;o).  Het werken op de Albergue is echt een plezier. Het is een superleuk team waarin ik terecht ben gekomen en de kids zijn gewoonweg fantastisch. Ik ben er zeker van dat we er samen een zeer goed dagzorgcentrum van gaan kunnen maken (als het dat al niet is ;o)).   De 2 eerste maanden gaan vooral dienen voor observatie, brainstorm, uittesten van technieken, tips geven aan mijn collega's, activiteiten bedenken, ideeen zoeken voor een eventuele snoezelhoek,.... en zovoort :o) Ik ga me dus zeker kunnen bezighouden. Maar ondertussen draai ik ook gewoon mee in het centrum: ik help bij het eten geven van de kids, het opvoeding, .... En dat gebeurt met veel liefde en plezier.   

Ook de moeders beginnen meer en meer hun draai te vinden bij het project. Je merkt dat er wederzijds leren is... wij leren van de moeders en de moeders leren van ons. Dit is supermooi om te zien.

Zoals jullie kunnen lezen verloopt alles heel goed in het project en heb er echt mijn draai gevonden. Naar de toekomst toe gaat het dus alleen maar beter kunnen gaan.  :o)  Goddank Mama Alice en Tumbador, dat zij dit project gestart zijn. We gaan er heel veel mooie zaken mee kunnen bereiken (en er zijn er ook al heel wat mooie bereikt).

Na het werk...  op de maandag en de donderdag... Geloof het of niet, maar dan gaan we met een "bende vrouwen" aerobicen. Supergrappig en heel intensief maar echt leuk :o). De lesgeefster is meestal zo enthousiast dat ik niet met alle oefeningen onmiddelijk kan meevolgen. Moet wel een grappig zicht zijn. Op deze manier kan ik hier dus toch een beetje aan mijne fysiek werken eh.

s'Avonds word er ook meestal lekker gekookt. Dan bekijken we even waar we zin in hebben die avond en passeren we nog even langst de markt of winkel... en dan is het kokerellen geblazen... Moet zeggen dat ik hier al heel wat culinaire hoogstandjes geproeft en gegeten heb. Dat kon ik niet echt zeggen van Cuzco ;o).

De weken vliegen voorbij, net zoals de weekenden. Deze zijn meestal mooi gevuld met leuke activiteiten.

Laat ik beginnen met mijn eerste weekend hier. Wanneer je iets gaat drinken, merk je hier pas met hoeveel vrijwilligers (meeste zijn van Belgie of Nederland) we hier zijn. Heel raar eigenlijk, maar tegelijk ook heel tof. De zaterdagavond hebben we kunnen genieten van de kookkunsten van Didik, een van de vrijwilligers hier (in Nederland is hij kok, dus dat zegt genoeg denk ik :o). Echt om je vingers van af te likken. Een heel gezellig geslaagd avondje... Dan zondag 21/10, een hele rare dag :o) Het was volkstelling in heel Peru. Een onderzoek dat de regering besloten had om te doen. Dat betekende dat heel de bevolking van Peru vandaag binnen moest blijven tussen 8u smorgens en 18u savonds. Keiraar. Wij, als niet Peruanen, vrijwilligers, die toch wel een hele tijd in Ayacucho wonen, wisten eerst niet goed wat doen. Daarom spraken we met Fredy af om de hele dag bij haar thuis door te brengen. We hebben daar dan een hele uitgebreide brunch gemaakt en opgegeten :o)... (Ja hoor, valt het op dat hier goed gegeten word? ;o). Mijn maag is hier tot nu toe een beetje in de zevende hemel geweest.) En we hebben er een superrelaxt dagje van gemaakt met een gezelschapsspelleke, wat roddelboekskes en nog veel meer...

Vorige week heb ik trouwens voor de eerste maal nog eens lekker belgisch gekookt. Gebakken aardappelkes met bloemkool, kaassaus en een lekker rood vleesje erbij. Hmmmm, hoewel ik dus verkouden was, en niet erg veel smaak had, heb ik er toch enorm van genoten :o).

Vorige week donderdag hebben we een klein feestje gehouden in de Albergue. Angelica, een van de verpleegkundigen, was verjaard... Het was heel gezellig. Had pannenkoeken gemaakt en we hebben leuk gedanst met de kids. Laten er zo nog maar wat feestjes volgen.

Het afgelopen weekend: de vrijdagavond lekker een filmpje gekeken. En zaterdag beloofde een drukke dag te worden. s'Morgens vroeg uit de veren om te gaan helpen bij de sportdag die Los Cachorros georganiseerd had. Superleuk van hen. De sportdag was bedoeld voor de kids van de verschillende organisaties hier (zoals Mama Alice, Los Cachorros, Los Gorriones, ...). Ik denk dat de kids er enorm van genoten hebben. Chapeau trouwens voor de organisatie.  Dan zijn we in de namiddag nog naar 11 de Junio geweest. Dat was de eerste maal dat ik een lokaal van Mama Alice kon zien, waar ze dus met de straatkids werken. Heel leuk. Er werd gevolleybald en heb lekker met de kids kunnen praten en spelen. Wat een zalig dagje. Tegen een uur of 3 zijn Enid en ik dan door gaan "shoppen".  We zijn naar de plaatselijke markt geweest en hebben er lekkere groenten en fruit gekocht (waaronder een watermeloen, waaaauw, ik was hier superblij mee).   Om 18u werden we dan weer ergens anders verwacht voor een verjaardagsfeestje van een kindje dat 1 jaar werd. (familie van Vivi, de sociaal werkster van Tumbador en de Albergue). Heel leuk om zo eens een feestje mee te kunnen maken. Eigenlijk moet ik FEEST zegge, want het was een serieus grote bedoeling met clown en al :o). Ik kan me niet inbeelden dat dat in Belgie zo zou zijn. Maar hier heeft 1 jaar worden dus wel een erg speciale betekenis.  En we blijven maar doorgaan, want tegen een uur of 9 werden we dan weer verwacht in de Magia Negra (cafe) voor een ander verjaardagsfeest van Thomas (vrijwilliger bij Centro de Ideomas, talenschool). Lekkere pisco sours gedronken en gezelligheid troef met alle vrijwilligers. Hele leuke avond weer.

Afgelopen zondagavond hebben we ook een leuke activiteit mogen meemaken. Onze bovenburen vroegen ons om mee te doen aan een partijtje volleybal. Deze sport is hier superpopulair, samen met voetbal. Dat bleek dan ook uit het gedrag van mijn bovenbuurvrouw... waauw, wat een fanatiek mens als het op volley aan komt. Supergrappig. Ik wist al uit ervaring (vanuit mijn middelbare schooljaren) dat volley echt niets voor mij is... maar heb toch dapper meegedaan. Ik kan nu ook meedelen dat deze sport echt niets voor mij is MAAR stiekem heb ik er toch wel van genoten :o).

Nog een kleine opmerking:   Het leven als GRINGA... Daar heb ik af en toe nog wat moeite mee. Hier val je echt heel erg op als buitenlandse. Meestal kijken ze je superhard na, roepen ze iets of durven ze wel al eens een hogere prijs te vragen... Ik kan me dus inmiddels al een beeld vormen over hoe mijn zusje zich in Ghana moet gevoeld hebben (waarschijnlijk mijn gevoel maal 10 ofzo :o)). 

Ik ga hier stilletjes aan afronden. Denk dat ik wel weer voldoende heb geschreven voor de komende week ;o). Sebiet nog ergens iets eten zoeken en dan tegen 12u30 weer aan de slag in de Albergue. Deze week moet ik trouwens maar 4 daagjes werken. Omdat het de 2de feestdag is hier in Ayacucho ... Allerzielen word hier heel erg gevierd. 4 dagen aan een stuk met familie en vrienden. Er word ook naar de kerkhoven gegaan, maar er heerst geen trieste sfeer. Na het bezoek aan de kerkhoven word er zelfs gefeest en gedanst. Ben dus heel benieuwd om dat hier mee te maken :o).

Allesinds: voor diegene die nog vakantie hebben: Geniet ervan. En voor diegenen die moeten werken of naar school moeten: geniet er ook van en veel succes ;o) En natuurlijk : Tot de volgende.

Heeeeeeeeel erg veel groetjes vanuit Ayacucho...

Sarah Xxx

Dag lieve mensen,

heb weer eens de tijd gevonden of beter gezegd, heb weer wat tijd vrij GEMAAKT om dit blogje nog eens aan te vullen. Weer effe geleden, zulle vele onder jullie zeggen of denken.

Mi vida Ayacucho:

Deze zondag ben ik dus eindelijk aangekomen in Ayacucho, de plaats waar ik de komende 6,5 maanden mijn leventje zal lijden. Zaterdag vroeg in de ochtend werd ik uitgewaaid door mijn lieve Cuzcaanse mama. Om daarna het vliegtuig te nemen naar Lima. In Lima hebben we een hele dag doorgebracht op de vlieghave. Na een tijd echt supersaai, begon me zelfs al een beetje Tom Hanks te voelen (the terminal). =) Toch heb ik en mijn maag dit goed overleefd. Rond half 10 s'avonds ben ik dan vertrokken met de bus naar Ayacucho. Een rit van 9 uren. Ik had gelukkig nog een Cama kunnen bemachtigen (een zetel die je praktisch volledig plat kunt leggen) en lag dus superrelaxt. Heb dan ook goed kunnen slapen met behulp van 2 flashy oorstopjes natuurlijk ;o)   Rond 7u s'morgens , zondag, kwam ik aan in Ayacucho. Enid en Jelle stonden me op te wachten, de schatten. Dankjulliewel trouwens om zo vroeg uit de veren te zijn in het weekend ;o).

Met hen ben ik dan naar de lokalen van Tumbador gereden in een MOTOTAXI. Dat is een soort van carretje van blik met 3 wielen waar je net met 3 personen in kan. Supergrappig, supergoedkoop en een leuk vervoermiddel om de afstandjes hier mee te overbruggen.  Er rijden er hier wel 1000den van rond.  Zal er binnenkort ook een foto van plaatsen voor een duidelijker beeld :o). 

Zondag ben ik al onmiddelijk van de ene plaats naar de andere meegelopen. Het is vandaag dag van de handicap. En dus was er zondag een defile met alle kids van tumbador en het Alberge (dagzorgcentrum voor gehandicapte kids van MAma Alice, mijn toekomstige job). Alle kindjes werden mooi gegrimeerd. En het was een zeer vrolijke bedoeling. Echt tof om te zien.  Daarna ben ik samen met Frederique naar haar huis gegaan om de voorbereidingen te treffen voor haar verjaardagsfeest. We hebben een hele middag staan koken, supergezellig en achteraf ook superlekker :o). Nogmaals een dikke proficiat Frederique.  Het feest begon rond 16u en kreeg onmiddelijk de kans om alle vrijwilligers te ontmoeten. Een zeer fijne avond om mee te starten.

Gisteren heb ik dan op het gemakje mijn kamer ingericht... zeer gezellige kamer trouwens :o). (foto's volgen nog, voor de nieuwsgierigen). Op de middag ben ik dan samen met Enid empanada's en fruitsalade gaan eten... superlekker en deze keer geen empanada van de straat (heel veilig dus ;o)).

Daarna besloot ik om al eens een bezoekje te gaan brengen aan de Alberge, het dagzorgcentrum waar ik de komende 6 maanden een taak zal hebben als ergotherapeut. Waauw, vind het er echt super. De kindjes zijn allemaal schatjes en de collega's zijn superlief. Ik hou nu al van ze. Toch gaat het ook erg wennen zijn voor me om met zulke jonge kindjes te werken. De meesten zijn tussen de 2 en de 5 jaar. In totaal hebben we elke dag 6 gehandicapte kindjes. De equipe bestaat uit: in de voormiddag telkens 2 verpleegsters en in de namiddag telkens 2 andere verpleegsters. Ook komt er elke dag 1 mama van de kindjes meedraaien. Op deze manier werken zij eigenlijk en hoeven dus geen geld te betalen voor de opvang. De gezinnen zijn echt zeer arm, en dit is dus een hele mooie oplossing. Ook kunnen de moeders nu 4 dagen per week gaan werken, waardoor ze wat extra geld kunnen verdienen, waardoor de leefsituatie thuis wat draaglijker word. Doordag de kids 5dagen per week worden opgevangen krijgen de moeders ook weer wat meer tijd voor zichzelf en andere taken van het huishouden. Ik ben echt helemaal weg van het project, een heel mooi initiatief, zoals jullie kunnen lezen. Wat nu al supergoed opgevolgd word door de zorgverantwoordelijke van Mama Alice. Een superproject. Dat staat nu al vast.

Gisterenavond heb ik dan (samen met Jelle) voor de eerste maal mijn eigen potje gekookt. Hmmmm, spaghetti, vegetarisch, maar superlekker. Het heeft ons gesmaakt. Zo goed dat we het vanavond nog eens gaan herhalen :o).

Deze voormiddag ben ik samen met Jelle naar het Alberge geweest. Hij en een andere kinesiste van Tumbador komen elke dinsdag en donderdag voormiddag Kinesitherapie geven in de Alberge. We hebben samen even de mobilisatietechnieken nog eens doorgenomen. We willen proberen om deze elke dag toe te passen. Voor sommige kids is dit echt nodig (omwille van de spasticiteit die ze in hun ledemaatjes hebben). Het doel is nu dat ik ook mijn collega's de mobilisatie-technieken binnenkort kan aanleren, zodat de kids elke dag deze behandeling kunnen ontvangen.

Ik ga hier afsluiten met mijn adres, voor diegenen die dag nog niet hadden: (het is eigenlijk het adres van de Alberge, mijn werkplaats, dus aan de brieven en pakketjes wil ik even melden: ALLEN DAARHEEN ;o))

SARAH COOMANS

JIRON 9 DE DICIEMBRE N 207

INTERIOR 5

AYACUCHO

PERU

Alvast bedankt voor de toekomstige brieven die jullie gaan schrijven ;o) Hehe, en tot de volgende.Heel veel zeer warme groetjes (+- 25 graden) vanuit het supermooie Ayacucho,

Sarah, Sarita oftewel Maïs (Sarah betekent in het Quechua: maïs :o)) Xxx

Ziek, behoorlijk ziek was ik agelopen weekend... tot en met nu. De ene dag kan mijn maag niets vasthouden, de andere dag kan hij niets loslaten. Pfff, wat een ambetant gevoel. Maar okee, na een tijd begin je ermee te leven en probeer je dat slechte gevoel zoveel mogelijk te negeren.  Supergelukkig ben ik hier, en dat is het enige wat dan telt eh ;o)   Heb het echt getroffen met mijn familie, mijn nederlandse en belgische zusjes. En geniet gewoon van mijn tijd hier in Cuzco.

Vorige week was de laatste week met mijn klasgenootjes Jacqui en Kathy... Raar gevoel om van hen afscheid te moeten nemen.

Vandaag ben ik dus in een nieuw groepje gestart. Eigenlijk zijn we maar met 2, dus, dat valt erg goed mee. Mijn laatste week spaanse lessen... best wel raar. Ook mijn laatste week Cuzco. Hmm, ga het toch wel een beetje moeilijk hebben om hier afscheid te nemen van alle lieve mensen. Maar tegelijk kijk ik ook heel erg uit naar Ayacucho... als ik de foto's zie op de blog van Jelle en de verhalen hoor van Frederique en Jelle krijg ik echt kriebels. Er staat me een hele grote uitdaging te wachten waar ik volgende week eindelijk zal aan kunnen beginnen. Zaterdagochtend vlieg ik vanuit Cuzco naar Lima... En zaterdagavond zal ik dan de bus nemen naar Ayacucho... Spannend.

Het vervolg schrijf ik een andere keer... moet nu echt dringend mijn busticket gaan vastleggen.

Veel liefs vanuit Cuzco,

Sarita Xxx

Hier ben ik weer. Heb eindelijk weer wat rust en tijd gevonden om dit blogje aan te vullen.

Laat ik beginnen met horror. In de nacht van dinsdag op woensdag werd ik plots wakker om 3u00... Keiharde buikkrampen. Besloot dan toch om op te staan en het toilet te bezoeken... Na 2 uur daar doorgebracht te hebben, was ik dus helemaal leeg. Had de dag ervoor een kaasbroodje gekocht van een mevrouwtje op straat. Superlekker en echt goed voor de honger. MAAR: dat had ik dus echt niet mogen doen. Mijn maag is er echt een paar dagen niet goed van geweest. En heb mijn les nu wel geleerd :o)  Het had zo moeten zijn, denk ik (maar op dat moment dat je je zo slecht voelt, wil je toch liever in dat goede belgenland zijn hoor ;o)).  Gelukkig bestaan er zaken zoals imodium en motilium :o). Gracias mi Dios

Afgelopen woensdag was het Kathy's verjaardag (meisje van de klas)... Dat was tevens onze eerste avond dat we op stap zijn gegaan in "Cuzco City". Echt een megatoffe avond gehad. We hebben de avond gestart in Indigo (dat is het stamcafe van onze talenschool) met lekkere cocktails... Hmmmm, me gusta de cocktails, de juces, de lookbroodjes, ..... Echt alle lekkere dingen hebben ze hier overal :o)  In Indigo hebben we weer heel wat nieuwe mensen leren kennen. Zoals beloofd aan Kathy zouden we na Indigo doorgaan naar Mythology (een zeer bekende "discotheek" hier)... Bijna in alle discotheken hier word er van 21 tot 23u salsa gedanst. Da's echt supermooi om naar te kijken. Zelf heb ik me er nog niet aan gewaagd (enkel een paar pasjes ;o)), bang da'k ga afgaan tov deze toch wel erg professionele dansers en essen ;o). (ik ben echt erg jaloers op hoe mooi de jongens hier wel kunnen dansen, konden die van Belgie dat ook maar ;o).  De volgende discotheek die nacht was Up Town Club. Ook een toffe plaats met goeie muziek. Overdag kan je in de discotheken gratis films komen zien (van hele nieuwe: The Simpsons tot hele oude). Tof om wat te relaxen na een hele voormiddag spaanse concentratie te moeten uitoefenen ;o).   De discotheken kan je wat vergelijken met de jeugdhuizen van thuis, maar gewoon wat meer ingekleed. Als gringa (buitenlands meisje) is het hier echt wel wennen als je wilt uitgaan. Je krijgt hier zoveel aandacht van het plaatselijk mannelijk geslacht, soms zelfs wat overdreven. Wanneer we met ons groepje op de Plaza de Armas rondliepen, verschoot ik toch wel heeeeeeeeeeeeeeeeel erg van de aandacht. We werden als het ware omsingeld door ongelooflijk veel "proppers" die volk willen lokken naar hun discotheken. We waanden ons als popsterren, alleen de camera's ontbraken nog. Dit was echt niet normaal.  s'Nachts rustig rondwandelen op de plaza zit er dus absoluut niet in ;o) 

De dag erna was het natuurlijk wel een beetje moeilijker om de aandacht bij de les te houden (Kathy was trouwens niet in de les die dag... een beetje te veel last van een kater, hehe) , maar Henry heeft dit goed opgelost :o)  Na de pauze zijn we de les gaan verder zetten in Jack's Cafe, waar we wat praktisch hebben kunnen oefenen. Echt gezellig.

Zoals jullie zien voelen we ons al echt goed thuis in Cuzco. Ook voel ik me ook elke dag minder en minder toerist, omdat je Cuzco op een hele andere manier gaat bekijken en ervaren. Dit komt vooral omdat ik met Jamil en Netto en diens vrienden kan optrekken. Ik voel me echt student en ergotherapeut :o) Dat is echt een supergoed gevoel.

Vanaf donderdag heb ik dus een nieuwe kamer. Ik ben verhuisd omdat er 4 nieuwe meisjes bij gekomen zijn. De kamer die ik had had 2 bedden... En dus daarmee. De kamer die ik nu heb valt ook goed mee: heb een 2persoonsbed  nu :o) Zo groot voor mij, mannekes ;o). Mama Dina zei me dat het nu tijd was voor un novio  (een vriendje) Hehehehe... Ik denk dat ik toch zal passen daarvoor ;o)

Vrijdag, de laatste schooldag van de week. Met ons klasgroepje en Henry zijn we naar El Molino geweest... Dat is een hele grote markt, de grootste die ze hier in de omgeving hebben. En je kan er echt alles kopen (van CD's tot fruit tot kledij, Cd-spelers, ...) Eigenlijk een beetje zoals de carrefour bij ons, maar dan een grote plaats waar superveel kleine standjes allemaal tegen elkaar staan. Echt een supertoffe plaats om rond te kuieren.  Wat het nog leuker maakt, is dat er weinig tot geen toeristen komen, echt iets voor mij dus ;o).  We hebben wat praktisch kunnen oefenen... Leuk om te doen.     Na deze toffe ervaring kon het weekend beginnen. Joepie :o)  We zijn die avond weer uitgeweest en we hebben een plaatselijk rock/blues groepje kunnen zien optreden. Echt toffe muziek: vooral omdat er een djembe bij was, hehehehe. Een van dees ga ik zo een djembe toch eens vastnemen zuh, ik krijg er de kriebels van om iemand zo leuk te horen spelen :o). 

Vrijdag en zaterdag zijn er 4 nieuwe meiden aangekomen. 2 van Holland (Hilde en Linda). Echt supertoffe girls. Voor meer foto's wil ik trouwens ook hun blog aanraden... daar vind je er supermooie van de dingen die we samen al gezien en gedaan hebben (Hilde is trouwens into fotografie, supermooie foto's dussss). Zaterdagochtend zijn dan 2 Belgische meisjes gearriveerd (Anke en Sanne)... Jullie raden het nooit, maar deze 2 meisjes zijn studentes ergotherapie aan de gentse hogeschool. Dit is gewoon supertoevallig ... Hehe. Echt toffe meiden. Zij gaan na 2 weken spaans ook stage doen in Cuzco. Voor mij is dit heel interessant om te volgen. You go girlsssss.

Die zaterdag dan, wat een zalige dag was dat :o) Heb de hele dag opgetrokken met Jacqui van mijn klas. Tegen 11u zijn we het Inka Museum gaan bezoeken, om wat meer cultuur en geschiedenis te krijgen... We hebben met andere woorden echt de toerist uitgehangen ;o). Het museum op zich en alle spulletjes en dingen die je er in terug vond was wel interessant, maar denk toch dat je wat boeken moet lezen om meer te weten te kunnen komen over deze bijzondere culturen. Na het museum stonden onze magen richting FOOD :o) We hebben een gezellig plaatsje uitgezocht voor Peruanen (4 soles voor een hele menu) en erg lekker gegeten. In de namiddag hebben we lekker gerelaxt en gewandeld in Cuzco, Tijdens zo een wandeling kan je zo een toffe dingen tegen komen. Zo hebben we bijvoorbeeld een markt ontdekt, niet ver van de plaza de armas, waar ze ook echt de typische dingen verkopen (ook hier weer geen of weinig toeristen). Ik weet niet waarom, maar op de een of andere manier voel ik me zo goed op die markten... Daar hangt zo een speciale peruaanse sfeer. I love it.   Op die markt heb ik mijn eerste kennismaking gehad met speciale offerspulletjes voor PachaMama. Heel bizar allemaal... Van Alpaca-feutussen tot speciale posions voor een goed liefdesleven of een proper huis :o).  Hierover wil ik toch graag wat meer te weten komen ;o)

Zondag: PISAC-dag...   Wat een superleuke dag. We zijn met een groepje  van 7 meiskes, waaronder al mijn huisgenootjes, met de bus naar Pisac gegaan. Pisac is een soort dorpje in the Sacred Valley... Het is er echt supersupersuper mooi. Ik vind het persoonlijk zelfs mooier, authentieker, rustiger, ....... dan in Cuzco.  De busrit was eigenlijk al een hele ervaring op zich. Stel even een superdrukke LIJNbus voor. Knip daar de helft van af. Doe het aantal personen op de bus maal 2, en dan krijg je ongeveer een beeld van onze rit :o) Waauw, ik vond dit echt een hele toffe ervaring. Geen speciaal mooi relaxt zitje omdat je toerist bent, NEE, gewoon rechtstaan, 1 uur aan een stuk in een smal gangetje waar je absoluut niet met 2 mensen tegelijk door kunt, maar toch moet ... Ook het uitzicht tijdens de rit was echt de moeite.  In Pisac zelf hebben we wat gegeten en hebben we de markt bezocht. Op zondag is deze echt supergroot. De markt omvat een en al typische, artesanische spulletjes (eigenlijk praktisch alles voor de toeristen)... Maar toch, ik vond het er echt super. De terugrit hadden we zelfs de luze om zitjes te hebben...

Goh, er zijn zoveel indrukken die ik de afgelopen week op me af heb laten komen... Zoveel nieuwe ervaringen. Echt teveel om op te noemen. Ik hoop dat ik hier een beetje een idee kan geven van hoe het hier is....  Ook de foto's van de afgelopen week heb ik erbij op gezet. Maar kijk hiervoor ook naar de blog van Hilde en Linda.

Ziezo, sebietjes ga ik naar ToppieToppie... dat is een soort van H en M :o) Een paar truitjes bijkopen voor de koude avonden hier.

Dikke dikke dikke ZOEN voor iedereen en tot de volgende...  (laat ook gerust een berichtje achter hier, dat vind ik altijd zo leuk om te lezen, bedankt trouwens aan diegenen die dat al gedaan hebben, echt zalig gewoon.)

XXXX Sarita XXXX  

Haaaai iedereen.

Na een aantal dagen het zeer druk te hebben, vind ik wat tijd om mijn blogje aan te vullen :o). Heb heel wat te vertellen, dus zorg da je confortabel zit.

Ik begin bij zaterdag. De dag van de ontmoeting met mijn familie... Wat een zalige mensen. Ze zijn echt super. Vooral Mama Dina, zij is zo lief voor mij en neemt echt de tijd om te `praten, te lachen, samen dingen te doen. Ik ben nu dus echt gelukkig en blij dat ik in mijn familie zit. Dit is veeeeel beter dan in het hostal. Ik heb dus 2 zussen (Jamil is de jongste en woont thuis, en dan is er nog een andere zus, haar heb ik nog niet ontmoet, zij is profesora aan de talenschool waar ik les volg). Ik heb 1 oudere broer; Netto, ook ne goeie gast; hij woont in een appartementje hier niet zo ver vandaan. Padre Ernesto woont niet thuis, maar is eigenlijk een soort projectleider in Caycay, ongeveer 45 minuten van thuis. t'Was echt een hele fijne kennismaking met mijn familie.

Ik ben momenteel de enige student in het huis van Mama Dina. De twee vorige studentes (Belgische en Holandse) zijn dit weekend vertrokken. Waarschijnlijk zullen er volgende week 2 jongens bijkomen. Gaat tof zijn denkk.

Mijn broer heeft me gisteren meegevraagd om Quad te gaan rijden... een eindje buiten het centrum. Goh, ik kon echt moeilijk nee zeggen en ben dus meegegaan. We waren met een groep van 5 peruanen (chicos) en 5 buitenlandse meisjes (gringa's). Heb daar trouwens ook een tof meiske leren kennen dat zowat dezelfde ideeen heeft als ik. Zij blijf ook net als ik nog 3 weken in Cuzco. Waarschijnlijk zullen we dezelfde vlucht nemen naar Lima. Vrijdag hebben we afgesproken om Salsa te gaan dansen (je kan hier overal in de plaatselijke discoteca's gratis salsa lessen volgen). Gaat wel wat geven denkk: de Chicos hier zijn namelijk zeer matcho :o). Ma soit ;o)

Het qaudrijden was echt een superzalige ervaring... Echt de moeite waard. Het uitzicht, de adrenaline, het avontuur... Waauw   Ben trouwens heeeel fel verbrand in mijn gezicht ... soy rocho :o) (= ik ben rood)   Vanaf nu heb ik dus ook mijn rijbewijs voor quads ;o)

Gisterenavond dan... ik zat op de badkamer mijn tanden te poetsen om te gaan slapen. Toen ik klaar was en buiten kwam, was Mama Dina een beetje paniekerig... Blijkbaar is er een kleine aardbeving geweest (heel kort en niet gevaarlijk). Dina heeft me onmiddelijk verteld wat ik in zo een geval moet doen. Vond het eigenlijk wel grappig dat ik er dus zelf niets van gevoeld heb.

Vandaag was mijn eerste schooldagje. Goh, was al vergeten hoe vermoeiend en moeilijk het Spaans kan zijn. We zijn met een klein groepje van   studentes (de andere 2 zijn van de US, 2 toffe meiden). Ik weet niet of ik erg op mijn plaats ben ik het groepje, omdat hun Spaans toch wel wat beter is dan het mijn... Maar heb afgesproken dat ik ga proberen tot woensdag... als het me echt niet lukt, kan ik een groepje lager gaan. Het moeilijke is dat ik in 3 talen moet denken (spaans, engels en nederlands) terwijl de andere twee maar in 2 talen moeten denken. Ook is mijn vocabulario minder uitgebreid dan van de andere 2. Maar ik ga gewoon erg mijn best doen, want deze groep heeft ook zo zijn voordelen --> ik leer meer dan in een groep lager (wat meer herhaling zal inhouden voor mij). Ochja, ik zie wel en doe mijn best)  Peru is trouwens een ideaal land om je Spaans te leren... Ze spreken hier veel trager en duidelijker dan in Spanje. Goed voor mij ;o)

Het dagelijkse leven verloopt hier erg gemoedelijk en relaxt. Het eten is superlekker (veel verschillende combinaties van smaken wat wij niet gewend zijn). Douchen gaat hier niet zomaar heb ik al ontdekt. Soms is er gewoon geen water voor een tijdje :o) Dan moet je wachten tot er wel weer is. Gisteren heb ik een douche genomen, maar ik kreeg het water niet warm, dus heb echt met superkoud water gedoucht... Gaf wel een kick, maar toch geen tweede keer voor mij ;o).  Overdag vallen de temperaturen goed mee... als de zon door de wolken kan komen voelt het echt erg warm aan... Maar s'avonds en s'nachts is het hier echt behoorlijk koud (en daar bedoel ik mee: winterjas temperaturen :o)). Daarom ga ik deze week ook wat extre truien kopen denkk. Die heb je echt wel nodig hier (er is geen verwarming in huis, dusja, dan moet je gewoon erg veel kleren over elkaar aantrekken :o).  Mijn kleren hoef ik voorlopig niet zelf te wassen. Je kan ze hier in de ochtend op verschillende plaatsen binnen brengen (en tegen de avond heb je ze proper en droog terug --> voor maar  3 soles).  Je moet hier als gringa wel erg op je strepen staan en goed opletten: als ze kunnen vragen ze echt superveel geld (vb: in de iets sjiekere restaurants vragen ze rond de 10 soles voor een menu, je ziet daar dus ook geen peruanen. In de restaurants waar veel peruanen komen moet je maar 4 soles betalen... Het is dus erg goed om veel peruaanse vrienden te hebben ;o).

Ziezo, dat is mijn verslag voor de afgelopen dagen. Als ik weer wat nieuwe verhalen, zal ik ze zo snel mogelijk weer proberen te posten.

Heb vernomen dat het in Belgie nog een beetje aan het nazomeren is; dus, ik zou zeggen: geniet ervan.  En tot de volgende.

Hasta Luego......        ¡Ciao¡

Sarita (het koosnaampje van Mama Dina voor mij :o)) Xxxxxxxxxxx 

(DE FOTOS VAN DE AFGELOPEN WEEK VINDEN JULLIE IN DE LINKERBALK BIJ FOTO'S)

Buenos Dias Todo,

 deze keer een berichtje vanuit het mooie Cuzco. Gisterenmiddag ben ik gerarriveerd met de bus. De busrit was zoals verwacht erg lang, maar meer dan de moeite waard. Waauw, echt een superbelevenis. Het was prachtig om het de verschillende landschapsvormen in elkaar over te zien gaan... van zandvlakten en grote duinen met hier en daar een soort palmboom tot enorme bergen begroeit met groene planten... Ik ben blij dat ik het gedaan heb, maar denk wel dat ik met het vliegtuig terug ga gaan. Onderweg zijn we ook de getroffen gebieden gepàsseerd van de aardbeving. kMoet zeggen dat ik er stil van werd.

(bedankt trouwens voor de vele reacties al :o), da's altijd erg leuk om te lezen)

Cuzco dus... ik weet niet goed wat ik ervan moet denken. Mooi is het, daar valt niet over te discussieren. Maar doordat het zo mooi is, is het erg toeristisch, en dat zorgt er dan weer voor dat er precies een soort kloof is tussen de peruanen en de toeristen. Het is zo moeilijk om als gelijken een gesprek te voeren. Jij bent la gringa, de toerist, de buitenlander met veel geld, en dat zal je hier blijven denk ik. (ik mis dus wel het contact met de peruanen) Jammer genoeg. Maar ik denk wel dat dit zal beteren wanneer ik in mijn gezin zit. Dat is vanaf morgen, dus ik kijk er naar uit.

>Momenteel verblijf ik dus in een hostal. Ik persoonlijk vind het meer lijken op een HOTEL :o) En dat voelt een beetje verkeerd aan persoonlijk.

Van de hoogte heb ik niet zoveel last, gelukkig :o). Je voelt wel dat je sneller vermoeid bent en dat er minder zuurstof in de lucht is. Maar ik heb gelukkig de tijd om alles op mijn dooie gemakje te doen.

Gisteren heb ik mijn eerste Alpaca van dichtbij gezien :o) Echt heeeel dichtbij. En er liep een klein peruaans vrouwtje bij met de typische kledij, vragend aan de toeristen voor een foto. Het was een mooi beeld.

Zo, ik ga er hier weer een eind aan breien :o)  Ik kijk er naar uit om mijn familie te ontmoeten en om te starten met de Spaanse lessen (het is toch wel echt nodig hoor :o))

Dikke Zoen voor iedereen en tot de volgende  ¡¡¡¡

Sarah Xxx

( ik wou eigenlijk wat foto's plaatsen, maar dit is me jammer genoeg niet gelukt, blijkbaar hebbenze op deze PC geen USBpoort :o) --> voor de volgende keer)

Wat mijn Peruaanse GSM betreft --> jullie kunnen hier geen berichten naar sturen, en ik kan er zelf ook geen berichten mee sturen. Dus als jullie een bericht gestuurd hebben en ik reageerde niet, dan weten jullie nu de reden :o)  IK ga dit probleem nog proberen op te lossen. Voorlopig moet dus alles per mail of via mijn blog.

Dag allemaal...

zoals jullie kunnen zien heb ik een internetplaats gevonden. het is een beetje heeeeeeeeel hard wennen aan het qwerty toetsenbord :o) Momenteel zit ik dus in Barranco, dat is een vrij rustige wijk (wat je hier rustig kan noemen ;o)) in Lima. En ik voel me hier echt al goed. De vlucht is al bij al goed meegevallen (buiten het schreeuwende kindje achter me gerekend :o)). En de 2 afgelopen dagen zijn al een mooi avontuur geweest. De taal begin ik stilaan meer en meer onder de knie te krijgen... (en heb al van verschillende peruanen gehoord dat ik het goed doe :o)) Gisteren heb ik met 2 andere Belgen een city-tour gedaan in het oude centrum van lima. erg tof óm te doen, en onze gids was echt superlief (muchos gracias Geraldine). Dan gisterenmiddag ben ik dus in m'n eentje Lima wat gaan verkennen. een hele belevenis:

- een nieuwe gsm gekocht, vermits je trialband moet hebben hier om te bellen. dankzij de lieve meneer aan de balie is het me dus gelukt een gsm te kopen. Hier is het nummer: +320190802299   (ik zal het wel horen als het niet werkt) 

- een taxi nemen helemaal alleen vanuit het centrum naar baranco, en dan liefst ook nog een officiele (belangrijk als je als meisje alleen bent). Ik had na wat zoeken een lief vrouwtje òp straat aamgesproken om me een beetje te helpen. zij zas zo vriendelijk  en lief en na een paar minuten en taxi's, zat ik op weg naar baranco bij taxi-chauffeur davy :o). Wat een zalige man... we hebben elkaar heel wat spaanse en engelse woorden geleerd (zelfs nederlands en het quechua kwamen aan bod, super)

- in baranco ben ik dan uitgestapt en op zoek gegaan naar het hostal (ik vond het niet meer terug, lichte paniek). Davy zag dat ik aan het zoeken was en stopte opnieuw bij me :o)... hij heeft wel een half uur samen met me zitten zoeken, de lieve man... Uitteindelijk ben ik er dan toch geraakt :o)

>>> Een ding weet ik nu al zeker, ik heb nog nooit zo een vriendelijke bevolking ontmoet als de peruanen...

Straks vertrek ik met de bus naar Cuzco. Daar zal ik morgenmiddag dan arriveren. Ben erg benieuwd naar de rit. Gaat ook weer een hele belevenis worden denkk.

Ik hoop dat thuis alles goed gaat met iedereen, en wou gewoon nog even zeggen dat het echt heeeel goed gaat met me. Ik ben hier graag en heb me nog geen enkel moment alleen gevoeld. Ik kijk erg uit naar Cuzco, heb al van velen gehoord dat het de mooiste stad is van heel peru ...

Dat belooft :o)

Superveel groetjes aan iedereen. En hoop hier snel een nieuw bericht te plaatsen, maar dan vanuit cusco.

Muchos Besos,

Sarah

Het afscheidsfeestje...

daar heb ik maar 2 woorden voor:

DANKUWEL ALLEMAAL!!!!!!!!!!!!!!

 Ik vond het trouwens supermooi hoe dat alle mensen die ik graag heb allemaal gezellig samen waren!

Mucho Besos xxx      

(en tot volgend jaar eh ;o))